zaterdag 27 januari 2007

Beste filmpreviews (7): Cinderella Man


Titel: Cinderella Man
Regie: Ron Howard
Genre: drama, sport
Tijdsduur: 144 minuten
Verwacht: 15 september 2005
Acteurs: Russell Crowe, Renée Zellweger, Paul Giamatti, Craig Bierko, Paddy Considine, Bruce McGill, David Huband, Connor Price, Ariel Waller, Patrick Louis, Rosemarie De Witt, Linda Kash, Nicholas Campbell, Gene Pryz, Chuck Shamata
Officiële website: www.cinderellamanmovie.com

Samenvatting

De jaren 30, de grote depressie heeft Amerika in zijn macht. De arme beroepsbokser James J. Braddock (Russell Crowe) lijkt, net als de rest van Amerika, zijn dieptepunt bereikt te hebben. Hij pakt alles aan om geld te verdienen voor zijn vrouw (Renée Zellweger) en kinderen. Zijn carrière als bokser lijkt voorbij, maar hij droomt nog altijd van een comeback. Die droom wordt waarheid wanneer hij tegen alle verwachtingen in een wedstrijd tegen een zwaargewicht weet te winnen. Braddock raakt in vorm en ondanks zijn verwondingen wint hij het ene gevecht na het andere. Onder de bijnaam 'Cinderella Man' wordt hij een ware volksheld. Maar is hij ook opgewassen tegen kampioen Max Baer, die erom bekend dat hij twee mannen gedood heeft in de ring?

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 30 juli 2005

Volgens Hollywood.com, een website van de New York Post (een Amerikaanse tabloid met een niet onomstreden journalistiek verleden), ben je bijna anti-Amerikaans als je deze film niet kunt waarderen. ‘Cinderella Man’ (2005) vertelt het waargebeurde verhaal van de afgeschreven broodbokser Jim Braddock die er tijdens de grote depressie van de jaren 30 in geslaagd is meervoudig kampioen zwaargewicht Max Baer in vijftien ronden te verslaan. Het is niet erg om de afloop van de film te verklappen, want iedere Amerikaan is bekend met deze bokslegende. En al ben je dat niet, dan weet je vanaf de eerste minuten van de film dat de antiheld vast een held-in-wording is. “When America was on its knees, he brought us to our feet” - I rest my case.

Boksfilms zijn er in alle soorten en maten. Van ‘Rocky’ (1976) tot ‘Raging Bull’ (1980) tot het recente ‘Million Dollar Baby’ (2004). Amerikanen houden van alle boksfilms, getuige het feit dat ‘Rocky’ drie Oscars heeft gewonnen (waaronder die voor beste film), ‘Raging Bull’ twee en ‘Million Dollar Baby’ vier (inclusief beste film). Terwijl je deze drie films toch moeilijk kwalitatief met elkaar op één lijn kunt zetten. ‘Rocky’ is op zijn hoogst een goed gelukte B-film, ‘Raging Bull’ een rauwe film met DeNiro op zijn hoogtepunt en ‘Million Dollar Baby’ over-the-top sentiment van opa Eastwood. Hoewel ‘Cinderella Man’ qua verhaal de meeste gelijkenis vertoont met ‘Rocky’, voert het sentiment de boventoon. Oscarnominaties zijn hoe dan ook gegarandeerd.

Vakkundig is deze film zeker te noemen. Ron Howard is natuurlijk een enorm ervaren regisseur in het genre emotioneel spektakel; denk alleen al aan ‘Apollo 13’ (1995). Russell Crowe heeft voor zijn rol persoonlijke training gehad van Angelo Dundee, 21 jaar de coach van Mohammed Ali en iemand die Braddock in het echt heeft zien vechten. De prestatie van Crowe wordt alom gewaardeerd omdat hij de bokser als mens zo ontroerend neer weet te zetten. De muziek, die ongetwijfeld op de juiste momenten een steentje bijdraagt aan het ontlokken van een traan, is van veteraan Thomas Newman (‘The Shawshank Redemption’ (1994), ‘The Green Mile’ (1999), ‘Road to Perdition’ (2001), ‘Finding Nemo’ (2003)). (Tussen twee haakjes, mocht je je afvragen waar je de mooie violen uit ‘Need to Feel Loved’ (een hitje voor Reflekt) uit kent, Newman’s score voor ‘Road to Perdition’). Hoewel het verhaal van de hand is van een debutant, Cliff Hollingsworth (maar zoals eerder vermeld gebaseerd op een overbekend waargebeurd verhaal), is het voor het witte doek bewerkt door een zeer ervaren scenarist, Akiva Goldsman, met wie zowel Howard als Crowe al eerder hebben gewerkt bij ‘A Beautiful Mind’ (2001).

Allemaal ingrediënten voor een goede film dus en hoewel de overweldigende meerderheid van de Amerikaanse filmcritici nauwelijks een onvertogen woord heeft, valt op dat de serieuze pers toch zijn vraagtekens heeft bij deze rolprent. De New York Times bijvoorbeeld noemt het een “ouderwetse tranentrekker” die “schaamteloos in het gevlij probeert te komen”. De Chicago Tribune vindt het er ook allemaal erg dik bovenop liggen: “Het eerste half uur duurt langer dan nodig als we worden ingepeperd dat de mensen arm waren, erg arm. Depressief zelfs. Want het was de Depressie”. Anderen erkennen wel dat ‘Cinderella Man’ voorspelbaar is en zelfs ‘corny’, maar ze vinden de film toch iets onweerstaanbaars hebben. Deze tweespalt wordt goed verwoord door de Miami Herald: “Dit is een uiterst voorspelbare, door en door manipulatieve en geweldig voordehandliggende film. Ik zou er geen shot van willen veranderen.”

Je moet het zelf maar gaan bekijken.

Geen opmerkingen: