zaterdag 27 januari 2007

Beste filmpreviews (3): The Amityville Horror


Titel: The Amityville Horror
Regie: Andrew Douglas
Genre: Horror
Tijdsduur: 89 minuten
Verwacht: 21-07-2005
Acteurs: Ryan Reynolds, Melissa George, Jesse James, Jimmy Bennett, Chloe Moretz, Rachel Nichols, Philip Baker Hall, Isabel Conner, Brendan Donaldson
Officiële website: www.amityvillehorrormovie.com

Samenvatting

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Op 13 november 1974 wordt de volledige familie Defeo vermoord in hun huis in Amityville, met uitzondering van Ronald Defeo. Hij bekent enkele dagen later dat hij de moordenaar is, maar dat hij gedreven werd door "stemmen" in het huis. Een jaar later verhuizen George (Ryan Reynolds) en Kathy Lutz (Melissa George) met hun kinderen naar hetzelfde huis, denkende dat ze hun droomwoning gevonden hebben. Maar al snel krijgen ze te maken met bizarre en onverklaarbare gebeurtenissen, nachtmerries, visioenen en boosaardige stemmen afkomstig van een duivelse aanwezigheid in het huis. Ze houden het maar 28 dagen vol. “The Amityville Horror” is hun verhaal.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 16 juni 2005

Remakes van oude films zijn tegenwoordig geen nieuwigheid meer. Het wordt daarom des te belangrijker om er als filmmaker goed over na te denken wat je met een remake wilt bereiken. De makers van “The Amityville Horror” (2005) hebben dit wel degelijk gedaan. Het doel van de film is het verhaal zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid te houden (het is gebaseerd op waargebeurde feiten) en te voorzien van niet eerder gebruikte elementen uit een boek van Jay Anson over de gebeurtenissen in het landhuis op Long Island. Hierbij is het de bedoeling psychologische aspecten naar voren te brengen, naast de reeds in 1979 op het doek gebrachte angstaanjagende feiten. Niettemin steken de makers niet onder stoelen of banken dat zij het publiek de stuipen op het lijf willen jagen. De vraag is natuurlijk of je daar niet ook een origineel script voor kan gebruiken in plaats van een remake van een bestaand, maar dit terzijde.

Dan nu het antwoord op de vraag of de makers in hun doelstellingen geslaagd zijn. Op basis van de kritieken in de Amerikaanse pers moet het antwoord op deze vraag ‘nee’ zijn. Ten eerste is de film volgens het merendeel van de recensenten niet eng - toch een van de hoofddoelstellingen van de filmmakers. Hier moet aan worden toegevoegd dat er ook best mensen te vinden zijn die de film wel eng vinden, maar dit wordt niet als een meerwaarde gezien: “Aardigheden als spanning en sfeer worden genegeerd om mensen maar hun popcorn te laten morsen” (bron: Kansas City Star). Ten tweede slagen de makers er niet in de psychologische laag die zij aan de film hebben willen meegeven, over te brengen op het publiek. Eén recensent schrijft bijvoorbeeld: “The Amityville Horror schotelt het publiek het ene walgelijke beeld na het andere voor, zonder het voordeel van enige context” (bron: Aisle Seat). Een onvermijdelijke en nutteloze remake, luidt het vernietigende algemene oordeel.

Waar is het misgegaan? Een aantal aspecten speelt hierin een rol. Niet onbelangrijk is het feit dat de originele film die het uitgangspunt vormt, op zichzelf al niet van hoge kwaliteit is. “The Amityville Horror” (1979) is volgens de BBC een “rubbish” horrorfilm, die vooral een kassucces werd door goede marketing (gebaseerd op een waargebeurd verhaal) en de tijdgeest: na het succes van “The Exorcist” (1973) was Hollywood in de ban van ‘gootsteenhorror’. De BBC wil schoorvoetend toegeven dat de remake iets beter is dan het origineel, maar haast zich te zeggen dat dit gezien de kwaliteit van de oorspronkelijke rolprent geen prestatie mag heten.

Daarnaast speelt de keuze van de producenten voor de regie ook een negatieve rol. Andrew Douglas debuteert als speelfilmregisseur. Hij heeft een achtergrond in de reclame. De meeste reclamespotjes staan nu niet bepaald bekend om hun psychologische diepgang, dus als je een film wilt maken die meer diepte aanbrengt in een horrorscenario, dan is Douglas niet de eerste keuze. De man heeft gedaan wat in zijn macht ligt gezien zijn ervaring en achtergrond. Af en toe is het visueel daardoor iets teveel van het goede. Een voorbeeld hiervan is het voortdurende gebruik van bloedrode contactlenzen wanneer George (Reynolds) door de duivel wordt beheerst. Een recensent noemt dit een “foute creatieve beslissing” (Filmstew.com). De producenten waren eerder verantwoordelijk voor de remake van “The Texas Chainsaw Massacre” (2003).

Ten slotte draagt de cast ook een negatief steentje bij. Hoofdrolspeler Ryan Reynolds is een komiek die de titelrol vertolkt in “National Lampoon’s Van Wilder” (2002). In 2004 vertolkt hij een rol naast Wesley Snipes in “Blade: Trinity”. Zijn acteerprestaties worden niet geroemd. Daarnaast trekt de beste man iets vaker dan nodig zijn overhemd uit om zijn blijkbaar mooi uitziende borstkas te showen. Het lijkt erop dat meer acteurs eerder zijn gekozen vanwege hun looks dan hun acteertalent, getuige ook de grote rol voor Melissa George - een voormalig “West-Australisch tienermodel van het jaar”. Tot nu toe kennen we haar met name van televisieseries, zoals “Alias”. Ook Ryan Nichols is een dame met wie recensenten weleens een beschuitje zouden willen eten, maar niet om haar acteertalent te bespreken. Prestaties heeft ze tot nu toe niet geleverd, of het moet de rol van restauranthoudster zijn in de TV-serie “Sex and the City”. Gezien dit gebrek aan acteertalent bij de belangrijkste vertolkers is de verschijning van Philip Baker Hall verrassend te noemen. Hij is namelijk wel een echte rasacteur, die al in 1970 zijn debuut maakte op het witte doek. Baker Hall wisselt goede films (“The Truman Show” (1998), “Magnolia” (1999), “Dogville” (2003)) af met slechte (“Psycho” (1998)), maar over het algemeen is op zijn prestaties - los van de film - niets af te dingen. De rol die hij vertolkt zal vermoedelijk vele malen beter neergezet zijn dan door zijn voorganger Rod Steiger, die een “belachelijk overdreven” priester speelt in 1979 (BBC).

De conclusie na dit alles moet zijn dat als je zin hebt om flink te schrikken (pas op met popcorn), je rustig kunt gaan (al is het niet gegarandeerd eng, omdat je vele schrikeffecten al eens eerder gezien hebt in de grote hoeveelheid horrorfilms uit het verleden). Maar als je een spannend verhaal zoekt met diepgang, is “The Amityville Horror” niet de beste optie.

Geen opmerkingen: