dinsdag 30 januari 2007

DJ nieuws: Uitzendtijd Guestlist Radio


Dit weekend is het zover! In de nacht van vrijdag 2 op zaterdag 3 februari van 2:00 tot 3:00 Nederlandse tijd wordt mijn gastmix uitgezonden op Guestlist Radio, de show van aanstormend talent Mr. Slide. In de kop van Noord-Holland is Guestlist Radio te horen via 103.9 FM (Westfriesland Radio). Iedereen kan de uitzending beluisteren via Internet:

Winamp/iTunes Stream
[Winamp downloaden]

Windows Media Player Stream

RealPlayer Stream
[RealPlayer downloaden]

Hier is nog een keer de volledige tracklisting:

01 Hawk - Need for cognition (Original mix) [anjunabeats]
02 Stalker - Magic crayons (Original mix) [captured music]
03 Jam & Spoon - Stella (Storm mix) [sony music entertainment]
04 Drax & Scott Mac - Must have been a dream (Mac Zimms tech mix) [the colour group]
05 Kyau vs Albert - Kiksu (Original mix) [euphonic]
06 Pulser - Cloudwalking (Beatpusher remix) [atcr]
07 Hydro - Liquid prayers (Starecase's aquabatics mix) [lakota]
08 Starsign - Taurus [captivating sounds]
09 Madelyne - Beautiful child (Hiver & Hammer remix) [liquid recordings]
10 Hiver & Hammer - Fusion 2006 (Super8 dub) [somatic sense]
11 Skyscraper - The hymn 2006 (Yanave tech dub) [deepblue records]

Ik hoop dat je erbij bent!

Lees hier mijn aankondiging op het grootste tranceforum ter wereld: Trance.nu.

Prilpop moet Bas en Daan Evers missen


Prilpop, naar eigen zeggen het gezelligste amateurfestival van Nederland, zal twee belangrijke namen moeten missen. Ondanks een demo van een halfuur die werkelijk de pan uit swingt is Bas Evers niet geselecteerd om te komen DJ'en. Ook Bas' broer Daan (foto), die eigenzinnige elektronische muziek maakt en zingt onder de namen Danarama en Zeegras in je Haar is niet door de organisatie uitgenodigd. Op Ongekend Talent kun je luisteren waarom ze er naast zitten. (Voor de Googelaars onder ons: Dit is Daan niet.)

Hier is de tracklisting van de demo van Bas:

Underworld - Dinosaur adventure 3d (Funk d'Void vocal remix)
Dreamcatcher - I don't wanna lose my way (Moguai remix)
Hawk - Need for cognition (Original mix)
Art Of Trance - Madagascar (Original mix)
Musique vs U2 - New Years dub (Mauro Picotto club mix)
Modulation - White flame (Miika Kuisma dub)

En de bijbehorende promotekst:

DJ Bas Evers uit Utrecht is zo rond zijn tiende ingewijd in de elektronische muziek door een van zijn neven, die in de schuur in de tuin van oom en tante bandjes aan elkaar mixte. Daar bracht De Neef Bas in contact met techno uit Detroit en Nederland. Er ging een wereld voor hem open. Vele stromingen passeerden de revue: trance uit Duitsland, drum & bass en speed garage uit de UK, house uit god-weet-waar. Rode draad: waar Bas van houdt, dat swingt. Bas Evers is nu 27 en momenteel is trance in al zijn verschijningsvormen favoriet. De zolder is Bas' voornaamste podium, maar ook De Bijenkorf heeft eraan moeten geloven. De kelder van het Utrechtse warenhuis, inclusief het personeel, heeft die bewuste zaterdag nog nooit zo geswingd! Die reactie smaakt naar meer: op naar Prilpop! Voor de demo heeft Bas een frisse, opzwepende, swingende en gevarieerde mix gemaakt met house, techno en trance; acid, vocalen en gitaren... Stilstaan is zinloos!

zaterdag 27 januari 2007

Previews van films


Van mei 2005 tot en met maart 2006 was ik vaste medewerker van de filmwebsite Movie 2 Movie. Gedurende die periode schreef ik zo'n drie previews van films per maand. Voor de duidelijkheid: ik bekeek de film in kwestie niet, dus er is geen sprake van een recensie. Het ging om films die nog niet in Nederland uit waren, maar wel bijvoorbeeld in Amerika. Het was mijn taak een beeld te geven van de ontvangst van de bewuste film in landen waar hij al wel draaide.

Ik gebruikte hiervoor websites als Rotten Tomatoes, waar Amerikaanse recensies verzameld worden, en uiteraard IMDB (Internet Movie Database): het mekka van de online filmfan. De samenvatting is over het algemeen aangeleverd door de filmdistributeur.

Ik heb altijd geprobeerd een eerlijk overzicht te geven van de meningen, maar soms heb ik me er achteraf wel over verbaasd dat bepaalde previews geplaatst zijn. De distributeur stelde van tevoren een persmap beschikbaar, die ik ook goed kon gebruiken bij het schrijven van de preview, en ik neem aan dat ze er een leuke preview voor terug verwachtten die de mensen naar de bioscoop zou trekken. Nogmaals, ik heb me zo eerlijk mogelijk opgesteld, zoals je zult merken.

Veel mensen hebben mij gevraagd: moet je die films niet bekijken om erover te kunnen schrijven? Mijn antwoord is: ja, idealiter natuurlijk wel. Er was alleen het volgende praktische bezwaar: als ik recensies wilde schrijven, zou ik aanwezig moeten zijn bij persvoorstellingen. Deze waren over het algemeen overdag op doordeweekse dagen. Ik deed het werk voor Movie 2 Movie als vrijwilliger naast een vaste baan, dus ik kon eenvoudigweg niet bij de persvertoningen aanwezig zijn. Omdat ik toch graag over films, een van mijn grote hobby's, wilde schrijven heb ik gekozen voor de preview-optie. Toen ik in april 2006 begon aan een nieuwe baan ben ik gestopt om me daar volledig op te kunnen richten.

Op deze blog heb ik de 23 interessantste previews op een rijtje gezet. Mocht je mijn previews zoeken op Movie2Movie: sinds de restyling van de website in maart 2006 zijn mijn previews niet meer te vinden. Ik zou ze zelf allemaal opnieuw moeten uploaden. Tot nu toe heb ik daar nog geen tijd voor gehad. Wèl vind je op de website twee recensies van mijn hand: van 'Gremlins 2' en 'The Quick and the Dead'.

Voorlopig moet je voor mijn previews dus hier zijn, op mijn eigen blog. Veel lees- en misschien ook kijkplezier!

Beste filmpreviews (23): Transporter 2


Titel: Transporter 2
Regie: Louis Leterrier
Genre: actie
Tijdsduur: 87 minuten
Verwacht: 13 oktober 2005
Acteurs: Jason Statham, Alessandro Gassman, Amber Valletta, Kate Nauta, Matthew Modine, Jason Flemyng, Keith David, Hunter Clary, Shannon Briggs, François Berléand, Raymond Tong, George Kapetan
Officiële website: www.transporter2movie.com

Samenvatting

Jason Statham keert terug in zijn rol van Frank Martin, de ex-Special Forces, a.k.a. "The Transporter". Hij leeft teruggetrokken in Miami waar hij als chauffeur werkt voor een rijke familie. Als het jonge zoontje ontvoerd wordt moet Frank al zijn talent bovenhalen om hem veilig terug te vinden. Hierdoor ontdekt hij een diepgaand complot dat verdergaat dan alleen maar een eenvoudige kidnapping. Een complot met als doel om via het kind een dodelijk virus te verspreiden en aldus iedereen die de drugshandel dwarsboomt te elimineren. Zal Frank erin slagen om, middenin Miami waar geld een duister kantje heeft, het kind te redden?

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 7 oktober 2005

Luc Besson is een overproductieve Fransman die het bij wijze van uitzondering helemaal gemaakt heeft in Hollywood als Europeaan. Een van de kenmerkend eigenschappen van het werk van Besson zijn de enorm wisselende reacties erop. Ter illustratie: de eerste ‘Transporter’ film (2002) is 51% “verrot” op Rottentomatoes.com (een site die internationale filmrecensies verzamelt) en het tweede deel 49%. Op IMDB scoren beide films een zesje.

Toch is Besson een enorm creatieve geest met een neus voor talent. Natalie Portman is ontdekt door hem en doorgebroken -nog een puber- dankzij haar rol in “Leon” (1994). ‘The Fifth Element’ (1997) is een licht ondergewaardeerde sci-fi thriller met een oorspronkelijk script en dito speciale effecten. Misschien is Besson gewoon met teveel dingen tegelijk bezig. Hij is als producent betrokken bij een spectaculaire 13 (!) films die dit jaar zijn uitgekomen of dat nog moeten doen.

De meningen over het oeuvre van Luc Besson zijn dus hopeloos verdeeld, en ‘Transporter 2’ (2005) vormt hierop geen uitzondering. Wat is er slecht aan de film en wat is er goed? Hoofdrolspeler Jason Statham, dezelfde rol vertolkend in deel één, is goed. Hij heeft alle stunts voor deze film zelf gedaan, en dat wil heel wat zeggen, want de prent bestaat er voor het grootste gedeelte uit. (Volgens sommige recensenten is het eigenlijk een grote autocommercial (Audi A8); anderen vergelijken het met de werken van Jackie Chan.) Statham wordt zelfs een aantal maal in de Amerikaanse pers naar voren gebracht als de ideale nieuwe vertolker van James Bond. (Voor wie de naam niet zoveel zegt: een van zijn betere rollen is die van Turkish geweest in Guy Ritchie's ‘Snatch’ (2000).) Regisseur Louis Leterrier is ook goed, want “het lijkt hem niet uit te maken hoe crappy het script van Luc Besson is; hij wil het er gewoon goed uit laten zien. Hij slaagt erin” (Cinemablend.com).

Slecht is dus het script. De actiescènes zijn zo ongeloofwaardig dat “zelfs de Roadrunner ervan met zijn ogen zou rollen van ongeloof” (Miami Herald). Daarnaast lijdt ‘Transporter 2’ aan het sequel-syndroom. De opvolger is slechts zelden beter dan het origineel en in elk geval minder oorspronkelijk. Toch moet men niet te hard zijn over deze film, want menige recensent vindt het uiteindelijk toch wel een vermakelijke rolprent. Het is alleen een gegarandeerde ‘straight to the videostore’. Niks mis mee; thuis voor de buis met een pilsje erbij is deze popcornprent vast prima te verteren. En voor de erkenning doet Besson het niet.

Beste filmpreviews (22): Transamerica


Titel: Transamerica
Regie: Duncan Tucker
Genre: drama, komedie
Tijdsduur: 103 minuten
Verwacht: 20 april 2006
Acteurs: Felicity Huffman, Kevin Zegers, Fionnula Flanagan, Elizabeth Peña, Graham Greene
Officiële website: www.transamerica
-movie.com


Samenvatting

‘Transamerica’ is het verhaal van Bree (Felicity Huffman), een conservatieve transsexuele vrouw die een onverwachte reis begint wanneer haar ter ore komt dat ze een zoon (Kevin Zegers) verwekt heeft toen ze nog een man was. Hij is een rebelse tiener die met schimmige zaakjes zijn geld bijeenschraapt op de straten van New York.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 16 maart 2006

De film ‘Transamerica’ (2006) van debuterend scenarioschrijver en regisseur Duncan Tucker heeft in Nederland al veel publiciteit gehad. Dit vooral vanwege de Oscar-nominatie voor hoofdrolspeelster Felicity Huffman (Beste Actrice) en de gewonnen Golden Globe (in dezelfde categorie). Als we de Amerikaanse pers mogen geloven is die Oscar-nominatie voor Huffman absoluut op zijn plaats, maar is het ook grotendeels te danken aan haar goede prestatie dat de film als geheel positief wordt beoordeeld.

Felicity Huffman is de vrouw van rasacteur William H. Macy, met wie zij samen te zien is in ‘Magnolia’ (1999). Huffman is verder met name bekend van televisieseries, waarvan ‘Desparate Housewives’ de bekendste en meest recente is. Voor de rol als omgebouwde man heeft zij zich bijzonder moeten inleven. Ze heeft onder meer haar bewegingen en haar stem moeten aanpassen. Huffman vertelt in de persmap dat ze zich aan het eind van de film heeft afgevraagd of ze wel goed zat als ze de dames-wc instapte, zozeer had ze zich in haar rol ingeleefd. Haar acteerprestatie in ‘Transamerica’ wordt dan ook zonder meer geroemd: “Huffman’s prestatie in ‘Transamerica’, als [...] transsexueel die moet omgaan met de plotselinge verschijning van een langverloren zoon, is veel beter dan de film zelf; zij brengt de film zelfs eigenhandig naar grotere hoogten” (Seattle Times).

Ondanks de originele invalshoek van transsexualiteit, wordt de film “gewoon” gezien als een geslaagde ‘road movie’ over familiebanden: “Als je het transsexuele element aan de kant kunt schuiven, zie je een vaak humoristische ‘road movie’ die verandert in een verhaal over relaties en de band die families verbindt” (TheMovieChicks.com). Anderen vinden de invalshoek juist wel iets toevoegen aan de film: “De heerlijke balans van grappenmakerij en bloedserieusheid, lichtvoetige humor en snijdende parodie onderstrepen de boodschap van geslachtsverandering” (CultureVulture.net).

Felicity Huffman verdient het dat je ‘Transamerica’ gaat bekijken - al is alleen maar vanwege de moeite die ze in haar rol gestoken heeft.

Beste filmpreviews (21): The Island


Titel: The Island
Regie: Michael Bay
Genre: actie, sci-fi
Tijdsduur: 127 min.
Verwacht: 11 augustus 2005
Acteurs: Ewan McGregor, Scarlett Johansson, Djimon Hounsou, Sean Bean, Steve Buscemi, Michael Clark Duncan, Ethan Phillips, Brian Stepanek
Officiële website: www.theisland-themovie.com

Samenvatting

Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) en Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson) zijn twee van de honderden bewoners van een gesloten instituut in het midden van de 21ste eeuw. Zoals bij alle inwoners van deze zorgvuldig gecontroleerde omgeving wordt alles van hun dagelijkse leven gemonitord, ogenschijnlijk voor hun eigen bestwil. De enige uitweg -en de hoop die zij allen delen- is verkozen te worden naar “Het Eiland” te gaan – de laatste niet besmette plek op aarde, nadat een ecologische ramp naar verluidt het leven heeft genomen van iedereen op de planeet... behalve hen.

Lincoln, die sinds kort geplaagd wordt door onverklaarbare nachtmerries, is rusteloos en zet in toenemende mate vraagtekens bij de restricties die hem in zijn leven worden opgelegd. Maar hij is niet voorbereid op de waarheid wanneer zijn groeiende nieuwsgierigheid hem tot de verschrikkelijke ontdekking brengt dat zijn complete bestaan een leugen is, dat Het Eiland een wrede grap is. En dat hij, Jordan en iedereen die zij kennen dood eigenlijk meer waard zijn dan levend. Terwijl de klok tikt doen Lincoln en Jordan een gedurfde ontsnappingspoging naar een wereld die zij nooit hebben gekend. Zodra ze buiten zijn en weg van de priemende ogen van het instituut, bloeit hun tot dan toe onschuldige vriendschap op. Maar met de meedogenloze troepen van het instituut op de hielen hebben Lincoln en Jordan maar één allesomvattende missie: in leven blijven.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 19 juli 2005

Als je op namen af mag gaan, dan zit ‘The Island’ (2005) bij voorbaat wel goed. Regisseur Michael Bay heeft een reeks succesvolle actiefilms op zijn naam staan die indrukwekkend te noemen is: ‘Bad Boys’ (1995), ‘The Rock’ (1996), ‘Armageddon’ (1998), ‘Pearl Harbor’ (2001), ‘Bad Boys II’ (2003). Stel je deze regisseur voor die een script toegestuurd krijgt van Steven Spielberg met het bijbehorende productiebudget, mocht Bay ervoor kiezen de film te gaan maken. Zeg dan maar eens nee. Met Spielbergs financiële mogelijkheden contracteer je dan Ewan McGregor, Scarlett Johansson, Sean Bean, Steve Buscemi en Michael Clarke Duncan. (De laatste is maar twee dagen op de set geweest!)

De enige naam die nog niet staat is de belangrijkste, die van scenarist Caspian Tredwell-Owen. Deze Brit van geboorte is pas onlangs naar Amerika gekomen om in de filmindustrie te werken en blijkt een talent te hebben voor het schrijven van scripts. Hiervóór heeft hij ‘Beyond Borders’ (2003) geschreven, verfilmd met Angelina Jolie en Clive Owen in de hoofdrol. Volgens de persmap van ‘The Island’ is Kofi Annan erg enthousiast over deze film. Wat de waarde is van de mening van Annan als filmkenner is niet helemaal duidelijk.

Terug naar ‘The Island’. Het script gaat over klonen. Dat is natuurlijk een actueel onderwerp. De wetenschap maakt zeker vorderingen op dit gebied, maar het gaat nog wat ver om aan te nemen dat er over twintig jaar al mensen gekloond worden puur en alleen om sommige organen voor transplantatie te gebruiken. McGregor en Johansson spelen twee van zulke klonen die in een gesloten instituut leven, onwetend van de status van hun bestaan. Zo nu en dan wordt er onder de klonen een verblijf verloot op Het Eiland, waaraan de film zijn naam te danken heeft. Dit blijkt uiteraard niet te bestaan; het verblijf aldaar luidt de dood in van de kloon in kwestie. McGregor heeft door een (daar is het toverwoord uit Hollywood weer) genetische mutatie een eigenschap meegekregen die niet voor klonen bedoeld is: nieuwsgierigheid. Hij gaat op zoek naar de reden voor zijn gevangenschap en wanneer Johansson een verblijf op Het Eiland heeft gewonnen, ontsnappen ze samen uit het instituut. Wat volgt is een lange achtervolging door de speciale eenheden van het instituut, die moeten voorkomen dat de klonen aan de wereld kunnen vertellen wat er in het instituut gebeurt.

De film zit volgens de meeste recensenten goed in elkaar. Hij hinkt alleen een beetje op twee gedachten. Aan de ene kant is er de science fiction van het klonen, waar duidelijk ook een morele draai aan wordt gegeven (Bean wil als medisch directeur van het instituut niets dan goed voor de mensheid, maar vervalt in pure slechtheid), en aan de andere kant is er de rauwe actie die we van Bay gewend zijn. Dan kun je twee conclusies trekken. Of je vindt het een actiefilm met diepgang (McGregor beweert dat dit een van de redenen is geweest waarom hij voor de hoofdrol heeft gekozen), of je vindt het een rommelig geheel waarbij de regisseur geen keus heeft durven of kunnen maken. De eerste mening overheerst, al moet er bij worden gezegd dat de Amerikaanse pers actiefilms al snel inhoud vinden hebben, terwijl wij Europeanen toch iets kritischer zijn (vergelijk de dolenthousiaste reacties op ‘Pearl Harbor’ uit de VS met de gepaste kritische noten uit Europa).

Hoe dan ook val je je aan ‘The Island’ geen buil - of je nu van actie houdt of van science fiction. Het is van alles wat en zeg nou zelf: uit het lijstje acteurs zit er altijd wel één bij die je steengoed vindt.

Beste filmpreviews (20): Syriana


Titel: Syriana
Regie: Stephen Gaghan
Genre: thriller
Tijdsduur: 128 minuten
Verwacht: 2 maart 2006
Acteurs: Kayvan Novak, George Clooney, Amr Waked, Christopher Plummer, Jeffrey Wright, Chris Cooper, Robert Foxworth, Nicky Henson, Nicholas Art, Matt Damon, Amanda Peet, Steven Hinkle, Daisy Tormé, Peter Gerety, Richard Lintern
Officiële website: www.syriana.nl

Samenvatting

Terwijl CIA-agent Robert Barnes de verontrustende waarheid achter het werk ontdekt waaraan hij zijn leven gewijd heeft, krijgt een jonge oliehandelaar te maken met een familietragedie en zoekt zijn heil in een vennootschap met een idealistische Arabische prins. Een zakelijke advocaat komt voor een moreel dilemma te staan tijdens de fusie van twee machtige Amerikaanse oliemaatschappijen, terwijl aan de andere kant van de wereld een Pakistaanse tiener ten prooi valt aan de rekruteringsmethodes van een charismatische geestelijke. Allemaal spelen ze een kleine rol in het immense en complexe systeem achter de olie-industrie, onwetend welke explosieve impact hun levens op de wereld zullen hebben.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 12 februari 2006

Regisseur Stephen Gaghan heeft vooral naam gemaakt als scenarioschrijver, bijvoorbeeld voor Steven Soderbergh’s Oscar-winnende film over de oorlog tegen drugs ‘Traffic’ (2000). Als regisseur is Gaghan tot nu toe niet goed ontvangen getuige in het bijzonder de reacties op ‘Abandon’ (2002). Met ‘Syriana’ (2005) is daar een einde aan gekomen. Zowel scenario als regie zijn van de hand van Gaghan en op beide aspecten van deze film wordt goed gereageerd. ‘Syriana’ is een overwegend goed ontvangen film in de Verenigde Staten die een exponent is van de toenemende politieke bewustheid (en anti-Bush-stemming) van Hollywood.

‘Syriana’ is gebaseerd op het boek ‘See No Evil’ van voormalig CIA-agent Robert Baer. Baer is van 1976 tot 1997 verbonden geweest aan de Amerikaanse veiligheidsdienst en heeft zowel de oorzaken - als de falende aanpak van het terrorisme van dichtbij meegemaakt. Stephen Gaghan heeft zich door dit boek laten inspireren tot een twee uur durende film waarin liefst vier verhaallijnen worden uitgewerkt. Dat is een gewaagde aanpak. Een enkele criticaster wil per se de film beoordelen als een samenvatting van het Midden-Oosten-conflict, waarvoor twee uur natuurlijk onafdoende is: “De gebeurtenissen in het Midden-Oosten zijn te complex om te worden samengevat in een film van twee uur” (Hero Realm). De laatste opmerking is zeker niet representatief voor de ontvangst.

Juist door Gaghan’s achtergrond als scenarist weet hij heel goed hoe hij de aandacht vast moet houden, terwijl hij niet teveel weggeeft: “Je moet de film misschien meer dan een keer bekijken voordat je de eindjes aan elkaar kunt knopen, maar de rollen zijn zo levendig en de regie zelfverzekerd dat men zich nooit verdwaald voelt. Met zoveel karakters en plotwendingen is het gemakkelijk voor een regisseur om zich helemaal te laten gaan, maar Stephen Gaghan slaagt erin je het gevoel te geven dat elke scène op het juiste moment en op de juiste plaats komt” (AllMovie.com). “Zoals hij deed in ‘Traffic’, smeedt Gaghan zijn losse subplots aaneen in een onberispelijk tempo. Zijn scenario is een voorbeeld van hoe scènes zo te arrangeren dat je na elke scène meer wilt weten” (New York Magazine).

Gemakkelijk is ‘Syriana’ zeker niet: “Als je een film wilt die al je vragen beantwoordt, probeer dan ‘Revenge of the Sith’. Als je een film wilt die al je antwoorden bevraagt, probeer dan deze” (Yahoo Movies). “Olie, oorlog, wereldwijd kapitalisme - het is niet zo simpel. Het is van nature moeilijk te begrijpen. Deze film geeft je een indruk van de complexiteit terwijl hij de aandacht vasthoudt” (Hollywood Report Card). “‘Syriana’ is een bijtende en cynische politieke thriller met een plot dat zo af en toe verwart, maar met een boodschap die geen ruimte overlaat voor misinterpretatie” (Minneapolis Star Tribune).

Beste filmpreviews (19): Mysterious Skin


Titel: Mysterious Skin
Regie: Gregg Araki
Genre: Drama
Tijdsduur: 99 minuten
Verwacht: 25 augustus 2005
Acteurs: Joseph Gordon-Levitt, Brady Corbet, Elisabeth Shue, Michelle Trachtenberg, Bill Sage, Jeffrey Licon
Officiële website: www.mysteriousskinthemovie.com

Samenvatting

“Mysterious Skin” is gebaseerd op de debuutroman (1995) van de Amerikaanse schrijver Scott Heim, in Nederland verschenen onder de titel “Mysterieuze huid”. De roman handelt over twee jonge jongens uit een dorp in Kansas die getraumatiseerd zijn: de een doordat hij seksueel is misbruikt, de ander doordat hij ervan overtuigd is dat hij door buitenaardse wezens is ontvoerd. Brian Lackey (gespeeld door Brady Corbet) wordt geteisterd door nachtmerries naar aanleiding van zijn vermeende ontvoering. Neil McCormick (gespeeld door Joseph Gordon-Levitt) is een losgeslagen puber op zoek naar zijn seksualiteit. Die nieuwsgierigheid is al op jonge leeftijd aangewakkerd door de aandacht die Neil krijgt van zijn baseballcoach (gespeeld door Bill Sage). Brians zoektocht naar zijn geschiedenis brengt hem bij Neil. Beide jongens ontdekken dat zij elkaar kunnen helpen door de spoken uit hun verleden uit te dagen.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 24 mei 2005

De Amerikaanse regisseur Gregg Araki was begin jaren negentig met films als “Totally F****ed up” (1993) een van de aanvoerders van wat ‘New Queer Cinema’ genoemd werd. Deze low-budget films werden speciaal gemaakt voor een homopubliek en waren duidelijk niet bedoeld om het grote publiek op te voeden omtrent het thema homoseksualiteit. Integendeel; volgens www.outrate.net (een website over homocinema) zijn de New Queer films karikaturen.

Critici leken het er destijds over eens dat Araki expliciete (gay) sex wenste te brengen zonder veel psychologische diepgang, met als voornaamste doel te shockeren. Zie ook zijn roadmovie “The Doom Generation” (1995), waarin twee jongeren rondtrekken langs Amerika’s hamburgertenten samen met een seksverslaafde zwerver, waarbij ze per ongeluk een supermarktbediende onthoofden.
“Mysterious Skin” toont volgens vele Amerikaanse recensenten aan dat Araki meer in zijn mars heeft. Het misbruik uit Heims roman wordt wel degelijk in beeld gebracht, maar op een pijnlijke, soms zelfs tedere manier.

Natuurlijk leveren de acteurs ook een belangrijke bijdrage aan hoe deze scènes worden neergezet. De erg jonge Brady Corbet (geboren in 1988) kennen we uit “Thirteen” (2003), een film over de veranderende relatie tussen een seksueel actief wordende dochter en haar moeder, en van zijn stembijdrage aan Jonathan Frakes’ touwtjesloze versie van “Thunderbirds” (2004). Joseph Gordon-Levitt gaat al langer mee, als jong jochie al een prima prestatie neerzettend in de televisiekomedie “Third Rock from the Sun” (als Tommy) naast onder meer John Lithgow, en als zoon van Demi Moore in de John Grisham-verfilming “The Juror” (1996). Met name Gordon-Levitt’s acteerprestatie in deze film wordt geroemd.

De muziek wekt hoge verwachtingen. Deze is gecomponeerd door een bijzonder duo. Harold Budd is een van de pioniers van de ‘ambient’ muziek. Hij werkte veel samen met ambientlegende Brian Eno. Robin Guthrie is een van de oprichters van de Cocteau Twins en debuteert als componist van filmmuziek.

Al met al is “Mysterious Skin” een bijzondere, nieuwsgierigmakende film – zowel vanwege de voorafgaande films van de regisseur als vanwege het thema. Amerikaanse films over pedofilie zijn er niet veel en als ze er zijn, zorgen ze steevast voor controverse (zie de reacties op Kevin Bacon in “The Woodsman” (2004)). Op basis van het eerdere werk van Gregg Araki zou je kunnen denken dat er een smakeloze film vol expliciet, misselijkmakend kindermisbruik is uitgerold, maar dat is bezijdens de waarheid, als we de Amerikaanse pers mogen geloven. Het lijkt erop dat “Mysterious Skin” op een subtiele manier een pijnlijk verhaal vertelt, dat gedragen wordt door authentieke muziek, maar vooral ook door de uitstekende acteerprestaties van de twee jonge hoofdrolspelers.

Beste filmpreviews (18): Munich


Titel: Munich
Regie: Steven Spielberg
Genre: drama, thriller
Tijdsduur: 162 minuten
Verwacht: 26 januari 2006
Acteurs: Eric Bana, Daniel Craig, Ciaran Hinds, Mathieu Kassovitz, Hanns Zischler, Geoffrey Rush, Ayelet Zurer, Michael Lonsdale, Mathiew Amalric
Officiële website: www.munichmovie.com

Samenvatting

Tijdens de Olympische Spelen in München in 1972 werden Israëlische atleten gegijzeld door Palestijnse militanten. Uiteindelijk verloren elf Israëliërs het leven in de tragedie. ‘Munich’ gaat over de speciale eenheid van Mossad-agenten die de terroristen en andere mensen achter de aanval moesten opsporen en liquideren.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 23 december 2005

‘Munich’ (2005) is gebaseerd op het boek ‘Wraak’ (1984) van de Hongaars-Canadese schrijver en journalist George Jonas. Het boek gaat in op de operatie “de wraak van God” die door de Israëlische geheime dienst Mossad wordt ingezet na de gewelddadige dood van elf Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München. Toneelschrijver Tony Kushner (tevens schrijver van de TV-serie ‘Angels in America’) heeft het boek bewerkt tot filmscript. Dat de film controversieel is, heeft vastgestaan vanaf het moment dat regisseur Steven Spielberg zijn project heeft aangekondigd. Dat de kritieken vanuit met name de joodse gemeenschap zo hevig zijn, moet zelfs Spielberg hebben verbaasd.

De hoofdpersoon uit de film, Avner, gespeeld door de Australische acteur Eric Bana (held in ‘Hulk’ (2003) en ‘Troy’ (2004)), wordt door een Mossad-agent (Oscar-winnaar Geoffrey Rush, ‘Shine’ (1996)) overgehaald om zijn zwangere vrouw in de steek te laten om leiding te geven aan het team dat elf Palestijnen zal vermoorden als wraak voor wat er in München is gebeurd. Om een voorbeeld te geven van het soort kritiek: “‘De man de naar Jonas toe kwam en zei dat hij Avner was, heeft nooit bij de Mossad gezeten en werkte slechts een paar maanden als beveiliger bij El Al’, zei een terzakekundige Israëlische official, die anoniem wilde blijven” (UJA Federation). Dit commentaar is afkomstig van een instantie die als doelstelling heeft “de joodse gemeenschap te versterken”. Het is haast onmogelijk om je tegen deze kritiek te verweren, zeker omdat de uitspraken in anonimiteit worden gedaan. Bovendien doet het allemaal niets af aan de filmische kwaliteiten van ‘Munich’, waar het tenslotte allemaal om zou moeten gaan.

Daarom eerst een paar woorden gewijd aan de film zelf. Hij is lang geworden (bijna twee uur en drie kwartier). ‘Munich’ heeft de dramatische gebeurtenissen van 1972 als uitgangspunt, maar focust daarna sterk op het persoonlijke leven van vijf mensen die worden ingehuurd om wraak te nemen. De agenten ontdekken dat wraak nemen niets gaat oplossen aan het Palestijns-Israëlische conflict. Dat is ook de boodschap die Spielberg wil meegeven. Hij doet dat aan de hand van een zorgvuldige politieke thriller met een sterk persoonlijk accent. ‘Munich’ is bijna helemaal opgenomen op Malta en in Hongarije, maar er wordt een groot aantal plaatsen aangedaan in het verhaal. Iedere plaats heeft zijn eigen kleurgebruik. Het camerawerk is van Janusz Kaminiski, met wie Spielberg al lang werkt: ‘Schindler’s List’ (1993), ‘Saving Private Ryan’ (1998), ‘Artificial Intelligence’ (2001), ‘Minority Report’ (2002), ‘Catch Me If You Can’ (2002), ‘The Terminal’ (2004), ‘War of the Worlds’ (2005).

Het moet mogelijk zijn de film te zien als een degelijke thriller, maar de wereld is te bekend met het conflict dat eraan ten grondslag ligt om helemaal neutraal te blijven. De meeste recensies uit Amerika gaan dan ook in op het politieke aspect van de film. De weinige opmerkingen die er over de film zelf gemaakt worden zijn dat hij wat schetsmatig is, dat er heel goed in wordt geacteerd en dat er Hitchcock-achtige spanning in zit. ‘Munich’ is natuurlijk ook typisch zo’n film die je eerst zelf moet gaan zien. En dan moet je je afvragen waar je op wilt reageren: de film als film of de film als politiek statement.

Beste filmpreviews (17): Monster in Law


Titel: Monster in Law
Regie: Robert Luketic
Genre: romantische komedie
Tijdsduur: 101 minuten
Verwacht: 18 augustus 2005
Acteurs: Jennifer Lopez, Jane Fonda, Michael Vartan, Wanda Sykes, Adam Scott, Annie Parisse, Monet Mazur, Elaine Stritch, Will Arnett, Stephen Dunham
Officiële website: www.monsterinlaw.com

Samenvatting

Het liefdesleven van Charlotte (Jennifer Lopez) is een ramp. Tot ze op een feestje de knappe dokter Kevin Fields (Michael Vartan) ontmoet. Hij lijkt de man van haar dromen en het jonge koppel besluit zo snel mogelijk te trouwen. Maar dat is buiten Kevins moeder Viola (Jane Fonda) gerekend. Zij verloor net haar baan als televisiepresentatrice en heeft dus alle tijd om de trouwpartij op alle mogelijke manieren te dwarsbomen. Samen met haar assistente Ruby ontpopt ze zich tot een ware nachtmerrie voor de jonge bruid. Maar Charlotte is niet van plan om haar huwelijk te laten verstoren.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 12 juli 2005

Aanstaande schoonmoeder weigert de keuze van haar zoon te accepteren. Dat is in een paar woorden de samenvatting van ‘Monster in Law’ (2005). Dit verhaal roept sterke associaties op met ‘Meet the Parents’ (2000) en de vraag is dan ook wat de makers van ‘Monster in Law’ hieraan hebben kunnen toevoegen. Het antwoord luidt helaas: niet bijster veel.

De scenarist kan in deze niet zoveel worden verweten. Anya Kochoff debuteert als scenarioschrijver en heeft deze eerste kans vast te danken aan het feit dat zij de dochter is van een televisieproducent. De regisseur valt meer te verwijten, uiteraard, al heeft de Australiër Robert Luketic nog niet bewezen dat hij veel beter kan. Zijn enige andere bekende titel is ‘Legally Blonde’ (2001), een niemendalletje met Reese Witherspoon.

De hoofdrolspeelsters Jennifer Lopez en Jane Fonda mag deze wanprestatie eigenlijk nog het meeste worden aangerekend. Lopez omdat ze een vlakke acteerprestatie neerzet (“Lopez is zo schattig, zo eenzijdig dat ze deze rol per telefoon had kunnen doen” - Desert News), Fonda omdat ze toch echt een betere film had kunnen uitkiezen om na vijftien jaar afwezigheid terug te keren op het witte doek. Jennifer Lopez heeft er natuurlijk de laatste tijd een handje van om in steeds slechtere films te spelen, met als dieptepunt ‘Gigli’ (2003) (negen Golden Raspberry nominaties).

Wat maakt ‘Monster in Law’ zoveel slechter dan ‘Meet the Parents’? De laatste film is zwartgallig van toon. Ben Stiller en Robert DeNiro proberen elkaar echt pijn te doen. Over de eerste merkt de Newark Star-Ledger op: “De film belooft vechtende katten. In plaats daarvan krijgen we jankende kittens.” Volgens de Kansas City Star ontbreekt het de film aan de gemeenheid en vulgariteit van de goede moderne komedie, maar er komt niets voor in de plaats. Verder wordt de film op verschillende plekken bestempeld als traag en voorspelbaar. Wat dat betreft is de aanwezigheid van Jennifer Lopez en Jane Fonda dan nog het enige wat je doet blijven kijken.

Modamag.com vat het als volgt samen: “Deze romantische komedie is noch romantisch, noch komisch.” ‘Monster in Law’ kun je echt overslaan. Tip voor de distributeur: misschien op 14 februari nog maar eens opnieuw uitbrengen.

Beste filmpreviews (16): Marilyn Hotchkiss


Titel: Marilyn Hotchkiss’ Ballroom Dancing & Charm School
Regie: Randall Miller
Genre: romantische komedie
Tijdsduur: 103 minuten
Verwacht: 12 januari 2006
Acteurs: Robert Carlyle, Marisa Tomei, Mary Steenburgen, Sean Astin, Donnie Wahlberg,
David Paymer, Camryn Manheim, Adam Arkin, Sonia Braga, Elden Henson, Ernie Hudson,
Miguel Sandoval, Danny DeVito, John Goodman
Officiële website: www.marilynhotchkissmovie.com

Samenvatting

Frank, bakker van beroep, rouwt om de dood van zijn vrouw. Maar als hij zijn vrachtwagen aan de kant van de weg zet om een stervende man te helpen, wordt alles anders. Vlak voordat hij sterft vertelt Steve dat hij op weg was naar een vrouw die hij al veertig jaar niet meer heeft gezien. Hij vertelt een verhaal over kalverliefde, de eerste kus, jeugdige onschuld en danslessen. Frank belooft hem dat hij Steve’s oude liefde zal opzoeken.

De zoektocht naar Steve’s grote liefde Lisa, brengt Frank naar “Marilyn Hotchkiss’ Ballroom Dancing & Charm School”. Verlegen en onwennig belandt Frank in een nieuwe wereld, die van de dansschool. Frank benadert alle aanwezige vrouwen om te zien wie Lisa is. Maar al wat Frank vindt is een nieuw begin. Dankzij de danslessen voelt hij weer hartstocht voor het leven. Al snel krijgt hij een relatie met Meredith, een mooie jonge vrouw die ook aan haar verleden probeert te ontsnappen. Uiteindelijk slaagt Frank er toch in Lisa te vinden, maar tot zijn grote teleurstelling is zij niet de vrouw geworden die Steve zich had voorgesteld. Maar de nieuwe weg die Frank is ingeslagen geeft zijn leven weer zin en zijn romance met Meredith is slechts het begin. Franks verandering werkt aanstekelijk. Ook zijn vrienden besluiten zich aan te melden voor de dansles en ontdekken een nieuwe wereld vol passie en romantiek.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 6 december 2005

De onbekende Amerikaanse regisseur en scenarist Randall Miller heeft een indrukwekkende cast kunnen overtuigen van de noodzaak van een speelfilmversie van zijn korte afstudeerproject uit 1990: ‘Marilyn Hotchkiss’ Ballroom Dancing & Charm School’ (2005). Miller heeft de Australische pers in ieder geval niet van die noodzaak kunnen overtuigen.

De Schotse acteur Robert Carlyle (die de rol van de Ier Frank speelt) heeft in de cultfilm ‘Trainspotting’ (1996) gespeeld, voordat hij bij het grote publiek bekend is geworden respectievelijk als amateur-stripper in ‘The Full Monty’ (1997) en als schurk met een kogel in zijn kop in de James-Bondfilm ‘The World is Not Enough’ (1999). In ‘Marilyn Hotchkiss’ speelt hij Frank, de man die op zoek gaat naar de jeugdliefde van een man van wiens auto-ongeluk Frank getuige is geweest. Carlyle’s prestatie wordt niet bijzonder geroemd; hij maakt vooral gebruik van zijn natuurlijke charmes en zijn mooie ogen.

Steve, de man van het auto-ongeluk, wordt gespeeld door John Goodman. Goodman heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld van een TV-persoonlijkheid (‘Roseanne’ (1998)) tot een gevierd acteur die zowel serieuze rollen aankan (‘Fallen’ (1998) bijvoorbeeld), maar vooral in bijzondere komedies tot zijn recht komt: ‘O Brother, Where Art Thou’ (2000), ‘The Big Lebowski’ (1998). Goodman is vooral in beeld op zijn rug met een plas bloed op zijn borstkas, terugkijkend op zijn leven.

Mary Steenburgen, die de dochter speelt van de oprichtster van de dansschool waar Frank Steve’s geliefde moet vinden, is vooral bekend van televisie: ‘Joan of Arcadia’ (2003). Haar prestaties worden wel gewaardeerd door de Australische pers: “Mary Steenburgen is […] ontroerend in haar rol” (Urbancinefile.com).

Het blijft de vraag hoe Miller de cast heeft kunnen overtuigen mee te doen aan zijn project. De recensenten in Australië zijn niet mals in hun kritiek op deze film. Hier volgt een bloemlezing:

“Er is iets misgegaan met de publieksvriendelijke formule in dit te persoonlijke project. Door materiaal uit zijn prijswinnende korte film van de filmacademie te vermengen met nieuw materiaal, heeft de regisseur misschien meer gezegd dan hij bedoeld heeft over de teleurstellingen die hij ervaren heeft op weg naar middelbare leeftijd” ; “Vele van de welbekende acteurs lijken niet te weten of ze nu komedie of drama moeten spelen.” (Urbancinefile.com)

“De film is net zo opgeblazen als zijn titel” (ABC).

Efilmcritic heeft een leuk stukje over de ongeloofwaardigheid van het script. De karakters zijn geen mensen, maar overduidelijk acteurs die van een script lezen. Zo begint Frank, wanneer hij op Steve af rent direct na het ongeluk, al naar hem te schreeuwen van grote afstand. “Je gaat niet schreeuwen naar een stervende man van 3,5 meter afstand, tenzij je in een film zit en de regisseur denkt dat het de situatie dramatischer maakt.” Wanneer Frank op zoek gaat naar Lisa, de jeugdliefde van Steve, komt hij de dansschool binnen waar Lisa zou moeten zijn en in plaats dat hij vraagt of iemand Lisa kan aanwijzen, of Lisa’s naam roept, gaat hij de dans aan met iedere vrouw in de zaal, om hen uiteindelijk te vragen of ze Lisa zijn. “Nogmaals, dit is niet iets wat iemand zou doen, tenzij hij in een film zat waarvan de schrijver vond dat het leuker was op die manier” (Efilmcritic). Eindoordeel: “Het is een van die films over verlies, rouwen en loslaten, maar het is ook een van die films over de transformatieve kracht van dans. Maar hij is niet geslaagd als welke van deze twee dan ook.”

Variety vindt dat de cast gedegradeerd is tot ‘cameo’s’. “Er is niks mis met de intentie van de film om een paar tranen te trekken en zo nu en dan een lach […] Maar de humor is grof, de sentimentaliteit ingeblikt, en nagenoeg iedere verwikkeling voordehandliggend. De wijsheden zijn van het type Hallmark-moment als ‘Heb je weleens teruggekeken op je leven en gedacht aan hoe anders het had kunnen zijn? Je krijgt er maar één!’ (Variety).”

Pretentieuze mislukking.

Beste filmpreviews (15): Kiss Kiss, Bang Bang


Titel: Kiss Kiss, Bang Bang
Regie: Shane Black
Genre: actie, komedie
Tijdsduur: 103 minuten
Verwacht: 15 december 2005
Acteurs: Robert Downey Jr., Val Kilmer, Michelle Monaghan, Corbin Bernsen, Dash Mihok, Larry Miller, Rockmond Dunbar, Shannyn Sossamon, Angela Lindvall
Officiële website: kisskiss-bangbang.
warnerbros.com



Samenvatting


‘Kiss Kiss, Bang Bang’ vertelt het verhaal van een kruimeldief (Downey Jr.) die zich voordoet als acteur en naar LA is gevlucht voor een onwaarschijnlijke auditie: een rol in een detective film. Ter voorbereiding op zijn rol moet hij samenwerken met een privé-detective (Kilmer) en zijn tegenspeelster, een onbereikbare schoolliefde (Monaghan). De rollen van de spelers worden levensecht als zij zich tegen wil en dank midden in een moordonderzoek bevinden.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 1 december 2005

Shane Black is de bedenker van ‘Lethal Weapon’ (1987) en in die hoedanigheid een van de pioniers van het (humoristische) actiegenre. Naast dit Mel Gibson-vehikel is Black bekend als schrijver van bijvoorbeeld ‘The Last Boyscout’ (1991) en ‘The Long Kiss Goodnight’ (1996), beide verhalen waarin zwarte acteurs (respectievelijk Damon Wayans en Samuel L. Jackson) een humoristische rol vertolken in een actie-setting. Shane Black is nu terug met ‘Kiss Kiss, Bang Bang’ (2005), in Amerika door een enkele recensent ook wel ‘Lethal Weapon 5’ genoemd.

Twee van de hoofdrolspelers maken volgens de Amerikaanse pers in ‘Kiss Kiss, Bang Bang’ een geslaagde comeback: Robert Downey Jr. en Val Kilmer. Downey speelt zijn eerste rol na een periode van afkicken. Hij heeft in 1975 een jaar in ‘Saturday Night Live’ gespeeld, om vervolgens pas in 1992 echt indruk te maken als vertolker van Charlie Chaplin in ‘Chaplin’, een rol die Downey een Oscar heeft opgeleverd. In 1997 is hij te zien geweest in de populaire advocatenserie ‘Ally McBeal’. Downey is in deze film goed als droge sul die per ongeluk bij een moord betrokken raakt.

Val Kilmer is na een zeer indrukwekkende reeks films tot en met halverwege jaren negentig afgezakt naar “straight-to-the-videostore” actiefilms als ‘Spartan’ (2004). Het begin van deze acteur is imposant: ‘Top Gun’ (1986), Jim Morrison in ‘The Doors’ (1991), Batman in ‘Batman Forever’ (1995) en een goeie rol in ‘Heat’ (1995). In ‘Kiss Kiss, Bang Bang’ speelt Kilmer een humoristische rol, wat hem goed afgaat als we de Amerikaanse filmcritici mogen geloven.

De derde hoofdrolspeler is veel minder bekend, maar dan ook nog jong (van 1976). Michelle Monaghan heeft twee kleine rollen gespeeld in actiefilms (‘The Bourne Supremacy’ (2004) en ‘Constantine’ (2005), waaruit trouwens een aantal van haar scènes verwijderd is). Dat we met een talent te maken hebben moge blijken uit het feit dat ze gevraagd is voor ‘Mission Impossible 3’ (2006). Slechts één recensent roemt Monaghan’s prestatie afzonderlijk.

Tot zover de acteurs. Wat mogen we van het verhaal verwachten? Een combinatie van harde actie en absurdistische humor, in de lijn van het eerder aangehaalde ‘Lethal Weapon’ en de ‘Die Hard’-reeks. De humor wordt door de Amerikaanse filmpers beter beoordeeld dan het moordmysterie, maar het hoge tempo van de film maakt veel goed. Voor de insiders zitten er veel referenties aan andere actiefilms verwerkt. Niet iedere recensent is hier blij mee; de film wordt meermaals zelfingenomen en zelfreferentieel genoemd. Niet getreurd – we hebben hier te maken met een geslaagde actiekomedie en een opvallende terugkeer van twee ‘gevallen’ acteurs.

Ten slotte een klein woordje over de muziek, gecomponeerd door John Ottman. Hij is verantwoordelijk voor de opvallende score van ‘The Usual Suspects’ (1995) en de passende muziek bij X-Men-vervolg ‘X2’ (2003). Dat een schoenmaker beter bij zijn leest kan blijven bewijst Ottman met zijn regiedebuut ‘Urban Legends: Final Cut’ (2000), een film die op IMDB een 3,8 krijgt van het publiek (ruim 3500 stemmen).

Beste filmpreviews (14): Just Like Heaven


Titel: Just Like Heaven
Regie: Mark Waters
Genre: romantische komedie
Tijdsduur: 95 minuten
Verwacht: 8 december 2005
Acteurs: Reese Witherspoon, Mark Ruffalo, Donal Logue, Dina Spybey, Ben Shenkman, Jon Heder, Ivana Milicevic, Rosalind Chao, Chris Pflueger, Kerris Dorsey, Alyssa Shafer, Ron Canada, Caroline Aaron, Gabrielle Made, Shulie Cowen, Cristian Cruz, Benjamin Hughes, Billy Beck, Paul Cassell
Officiële website: www.justlikeheaven-themovie.com

Samenvatting

Als David een prachtig appartement in San Francisco huurt, verwacht -of wil- hij beslist geen huisgenote. Hij is nog maar net begonnen een complete puinhoop van het huis te maken als een knappe, maar dominante jonge vrouw genaamd Elizabeth opeens opduikt. Ze houdt voet bij stuk dat dit haar appartement is. David neemt aan dat er sprake is van een gigantisch misverstand tot Elizabeth net zo mysterieus verdwijnt als ze is verschenen. Nieuwe sloten houden Elizabeth niet tegen en ze begint te komen en gaan wanneer ze wil - meestal om David een standje te geven over zijn leefgewoonten in haar appartement.

David is ervan overtuigd dat ze een geest is en hij probeert Elizabeth te helpen om over te gaan naar 'gene zijde'. Elizabeth heeft ontdekt dat ze etherische eigenschappen heeft (ze kan door muren lopen), maar ze is er net zo van overtuigd dat ze op de een of andere manier nog leeft, en ze gaat dus nergens naar toe over. Terwijl Elizabeth en David naar de waarheid zoeken ontstaat er een liefdesrelatie. Jammer genoeg hebben ze maar weinig tijd vóór hun hoop op een toekomst samen voor altijd zal verdwijnen.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 6 november 2005

‘Just Like Heaven’ (2005) is een film die je rustig kunt missen om drie redenen. Het verhaal is niet bijster origineel, Reese Witherspoon staat niet bekend vanwege haar neus voor kwaliteitsfilms en regisseur Mark Waters is met name bekend van een film waarin moeder en dochter tot grote ‘hilariteit’ van lichaam verwisselen (‘Freaky Friday’ (2003)). Of het Lindsay Lohan-vehikel ‘Mean Girls’ (2004). Het is aan de slappe Amerikaanse pers te danken dat de film slechts 53% ‘rotten’ beoordeeld wordt op RottenTomatoes.

‘Just Like Heaven’, gebaseerd op het boek ‘If Only It Were True’van de Franse auteur Marc Levy, lijkt in vele opzichten op ‘Ghost’ (1990). Reese Witherspoon kan door muren lopen en Mark Ruffalo, die haar appartement heeft betrokken, kan haar zien, maar anderen niet. Waar ‘Ghost’ door het originele scenario, de prima acteerprestaties van Patrick Swayze, Demi Moore & Whoopi Goldberg en de humoristische kwinkslagen tot een klassieker is uitgegroeid, zal ‘Just Like Heaven’ die status nooit bereiken. Ook al niet omdat het acteerwerk van hoofdrolspelers Witherspoon en Ruffalo in orde is, maar de chemie soms ontbreekt, omdat vele scènes zijn opgenomen zonder dat Ruffalo en Witherspoon fysiek tegen over elkaar hebben gestaan.

Reese Witherspoon heeft nooit veel anders gedaan dan romantische komedies (‘Legally Blonde’ (2001), ‘Legally Blonde 2’ (2003), ‘Sweet Home Alabama’ (2002)). Mark Rufallo is een goede acteur, maar hij heeft in een wisselende reeks films gespeeld. ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ (2004) steekt er in zijn oeuvre positief boven uit. Met ‘Collateral’ (2004), naast Tom Cruise en Jamie Foxx, is zijn Hollywood-doorbraak gerealiseerd.

Er is slechts één publiek dat ‘Just Like Heaven’ echt zal aanspreken: verliefde tieners die nog niet zo vaak naar de bioscoop zijn geweest. Want romantisch is de film al met al wel. Komisch alleen wat minder, als we (iets meer dan de helft van) de Amerikaanse pers mogen geloven. In dit geval doen we dat dan maar.

Beste filmpreviews (13): Jarhead


Titel: Jarhead
Regie: Sam Mendes
Genre: actie, oorlog, drama, komedie
Tijdsduur: 123 minuten
Verwacht: 12 januari 2006
Acteurs: Jake Gyllenhaal, Scott MacDonald, Lo Ming, Kevin Foster, Peter Sarsgaard, Damion Poitier, Riad Galayini, Craig Coyne, Katherine Randolph, Rini Bell, Dendrie Taylor, James Morrison, Arman Zajic, Brianne Davis, Jamie Foxx
Officiële website: www.jarheadmovie.com

Samenvatting

‘Jarhead’ volgt ‘Swoff’ (Jake Gyllenhaal) gedurende zes maanden in de brandende woestijn. Hier moet hij zich samen met zijn collega-mariniers, gek van angst en verveling, staande weten te houden in een land dat ze niet begrijpen, tegen een vijand die ze niet kunnen zien en strijdend voor een zaak die ze niet volledig kunnen bevatten.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 10 december 2005

Er zijn heel veel films gemaakt over oorlog. Veel van die films hebben een heel duidelijke anti-oorlog boodschap. Meervoudig Oscar-winnaar ‘Apocalyse Now’ (1979) van Francis Ford Coppola heeft wat dat betreft een trend geset. ‘Jarhead’ (2005), het nieuwste project van de talentvolle Britse regisseur Sam Mendes, weigert een standpunt in te nemen. De film gaat over de verveling van mariniers die opgefokt in het zand liggen te wachten op een gevecht dat nooit komt. Een film maken over verveling houdt natuurlijk het risico in van een saaie, vervelende film. Het lijkt erop dat Mendes en scenarioschrijver William Broyles Jr. in deze val zijn getrapt. Mendes’ sterke visuele gerichtheid en de onderontwikkelde personages zijn hier in belangrijke mate debet aan. EmanuelLevy.com is van mening dat de film kijkers en critici zal verdelen: “Deze zelfreflecterende, bijna surrealistische weergave van de Golfoorlog van 1991 is Mendes’ meest ambitieuze en problematische werk tot nu toe”.

Dat Sam Mendes een talent is heeft hij bewezen met ‘American Beauty’ (1999), dat vijf Oscars heeft gewonnen (naast nog eens drie nominaties), en ‘Road to Perdition’ (2002). Voor ‘Jarhead’ heeft Mendes samengewerkt met scenarioschrijver William Broyles Jr., die onder meer het verhaal en het script bedacht heeft van ‘Cast Away’ (2000). De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Anthony Swofford, een intellectueel die als vice-korporaal in het Amerikaanse leger heeft gediend in Saoedi-Arabië en Koeweit ten tijde van de Golfoorlog. Tot hij de rechten van zijn boek heeft kunnen verkopen, is Swofford professor geweest in de Engelse taal- en letterkunde. Swofford is het type soldaat dat op de plee Camus zit te lezen. Als hem in de film gevraagd wordt hoe hij bij het leger terecht is gekomen, antwoordt hij: “Ik ben verdwaald op weg naar de universiteit”.

Bij zijn eerdere films is al duidelijk geworden dat Sam Mendes met name op het visuele vlak zeer begaafd is. Zijn aandacht lijkt ook bij ‘Jarhead’ voornamelijk hier naar uit te zijn gegaan. De karakters zijn onderontwikkeld en gedragen zich bovendien verwarrend: “Swofford’s gedrag is een belangrijke bron van controverse, want hij stuitert van krankzinnigheid naar zelfgenoegzaamheid met een ontluisterend gemak”, schrijft een gebruiker van IMDB. “De troebele logica is ook van toepassing op zijn samenwerking met collega en scherpschutter Troy (Peter Sarsgaard), want de twee zijn dikke maatjes of bittere vijanden, al naar gelang de scène.” Helaas doet dit volgens CultureVulture.net echt afbreuk aan de film: “Stilistisch prachtig en gespeeld met overtuiging laat ‘Jarhead’ niettemin de kijker emotioneel onberoerd.”

Het script is hier ook debet aan. De verveling wordt zo’n twee uur neergezet en vervolgens zien we in 2 à 3 minuten wat er met de soldaten gebeurt wanneer ze terug zijn gekeerd naar huis. “Ik ben persoonlijk van mening dat ze een hoop van de nonsens overzee eruit hadden kunnen halen en zich meer kunnen richten op de levens van de mannen toen ze eindelijk naar huis terugkeerden. We komen er nooit achter wat er gebeurd is met die soldaat in die kist, al gok ik dat we daar allemaal wel een vermoeden van hebben” (Movies Made Easy). Digg.be deelt deze mening: “[Ik] had […] ook problemen met het einde, dat verbazingwekkend snel wordt afgehaspeld - zo snel zelfs, dat één van de hoofdpersonages sterft […], zonder dat ooit wordt verklaard hoe of waarom” (Digg.be).

‘Jarhead’ is volgens vele recensenten ook een film die je al eens eerder hebt gezien. Digg.be schrijft in dit kader: “‘Jarhead’ [is] een film die wat al te makkelijk gereduceerd kan worden tot de som van zijn invloeden: ‘Full Metal Jacket’, ‘Three Kings’, ‘Catch-22’ en ‘Apocalypse Now’. De openingsscènes en het gebruik van voice-over komen regelrecht uit Kubrick’s film, de visuele stijl uit ‘Three Kings’ en het concept van “eerst grappig, dan tragisch” uit ‘Catch-22’. We krijgen een scène waarin Jamie Foxx (als sergeant Sykes) God bedankt voor elke dag in het marinecorps – krék Robert Duvall in ‘Apocalypse Now’. Natuurlijk is het allemaal knap in beeld gebracht en onderhoudend, maar Mendes heeft het niet zelf bedacht.” Voor een goede film over de Golfoorlog verwijzen meerdere bronnen (onder andere New York Daily News, CNN) naar ‘Three Kings’ (1999) van David O. Russell.

De prestatie van hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal wordt alom geroemd. Gyllenhaal heeft bekendheid gekregen door het merkwaardige, intrigerende ‘Donnie Darko’ (2001) (u weet wel - van dat konijn) en Roland Emmerich’s spektakelstuk ‘The Day after Tomorrow’ (2004). Jamie Foxx speelt ook een belangrijke rol. Hij is een veelgevraagd acteur sinds zijn samenwerking met Tom Cruise in ‘Collateral’ (2004) en natuurlijk zijn Oscarwinnende impressie van Ray Charles in ‘Ray’ uit hetzelfde jaar.

De muziek ten slotte is van Thomas Newman (met wie Mendes eerder heeft gewerkt bij ‘American Beauty’) en Tom Waits. Onder de trailer zit een spectaculair hiphopnummer van Kanye West dat een aparte vermelding verdient: ‘Jesus Walks’.

Beste filmpreviews (12): Howl's Moving Castle


Titel: Howl’s Moving Castle (Hauru no ugoku shiro)
Regie: Hayao Miyazaki
Genre: Animatie
Tijdsduur: 119 minuten
Verwacht: 18 augustus 2005
Acteurs: Originele Japanse cast - Chieko Baisho, Takuya Kimura, Akihiro Miwa, Tatsuya Gashuin, Ryunosuke Kamiki, Mitsunori Isaki, Yo Oizumi, Akio Ôtsuka, Daijiro Harada, Haruko Kato; Engelse dub cast - Emily Mortimer, Jean Simmons, Christian Bale, Billy Crystal, Lauren Bacall, Blythe Danner, Josh Hutcherson
Officiële website: http://disney.go.com/disneypictures/castle/

Samenvatting

Sophie is achttien en werkt zich te pletter in de hoedenwinkel die haar vader ooit bezat. Op een uitje naar de stad loopt Sophie de mysterieuze tovenaar Howl tegen het lijf. Howl is verschrikkelijk knap maar wanneer de jaloerse Heks van Verspilling hen samen ziet besluit ze Sophie te vervloeken. Sophie wordt in een klap 72 jaar ouder en om haar geheim te bewaren vlucht ze weg. Ze komt terecht op Howl’s Wandelende Kasteel. Daar kunnen ze wel een huishoudster gebruiken en Howl neemt Sophie dan maar in dienst. Al snel zet de oude Sophie het kasteel op stelten. Maar hoe zal Sophie ooit aan haar vloek kunnen ontsnappen?

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 20 juni 2005

Regisseur Hayao Miyazaki wordt ook wel de Japanse Walt Disney genoemd. Miyazaki brengt animatiefilms met spannende plots, aansprekende karakters en oogverblindende animaties (IMDB). Disney heeft de wereldwijde promotie en distributie van zijn films op zich genomen. Miyazaki is begonnen als tekenaar begin jaren ’70 van de vorige eeuw en heeft zich via de regie van televisie-animaties opgewerkt naar regisseur van geanimeerde speelfilms. Internationale erkenning voor Hayao Miyazaki volgt in 2001 voor ‘Spirited Away’. De San Francisco Examiner vergelijkt de film zelfs met de monumentale Disney-animatie ‘Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen’ (1937).

‘Howl’s Moving Castle’ (2004) is gebaseerd op een boek van Diana Wynne Jones en is volgens Miyazaki zijn laatste film, al schijnt hij dat al eerder gezegd te hebben. Zoals dat gaat met boekverfilmingen worden beide verhaalvormen nauwgezet naast elkaar gelegd. Het valt op dat sommige mensen het boek beter vinden (bijvoorbeeld omdat het karakter van Howl veel ambivalenter is), terwijl anderen de voorkeur geven aan de film, omdat Miyazaki zijn eigen draai aan het verhaal gegeven heeft. De film is eigenlijk slechts losjes op de roman van Jones gebaseerd. Bij elke boekverfilming lopen de meningen uiteen en deze film vormt hierop geen uitzondering.

De Amerikaanse pers is op de hand van degenen die het boek beter vinden. Zo rijk als de film is aan fantasievolle animaties, zo recht-toe-recht-aan is de verhaallijn. Eén recensent vergelijkt de stijl van vertellen met die van een jong kind die zijn net ontdekte mogelijkheden tot expressie ongebreideld de vrije loop laat gaan (Salon.com). Mixed Reviews schrijft: “De rechtlijnige verteltrant lijkt voortdurend uit de toon met Miyazaki’s dromerige landschappen”.

Het doet echter absoluut geen recht aan de algemene opinie om lang op de verhaallijn door te gaan. Hoewel deze film niet wordt gezien als de beste van de regisseur, is men het er namelijk over eens dat de animaties van een niveau zijn dat in Amerika zelden tot nooit wordt gehaald. “Het is moeilijk om teleurgesteld te zijn [over de verhaallijn; BE] met deze stralende en verrukkelijke beelden” (Salt Lake Tribune). Vele recensenten benadrukken dat je deze film gemakkelijk meer dan eens kunt zien en een enkeling is de mening toegedaan dat ‘Howl’s Moving Castle’ over enkele jaren als een klassieker zal worden bestempeld.

De muziek van de film verdient een aparte vermelding. Componist Joe Hisaishi, die ook verantwoordelijk is voor de muziek van ‘Spirited Away’ (2001), heeft in Japan al eens het equivalent van de Oscar voor Beste Soundtrack gewonnen. Het is opmerkelijk dat de muziek constant in de film aanwezig is en de juiste toon heeft, maar toch niet heel erg opvalt. Precies zoals van een goede ondersteunende soundtrack verwacht mag worden.

Voor kinderen (en misschien ook wel volwassen die een beetje kind gebleven zijn) zal ‘Howl’s Moving Castle’ geen teleurstelling zijn: een adembenemend en meeslepend sprookje. Voor volwassenen die animaties proberen te bekijken als normale speelfilms, zal de verhaallijn wellicht te wensen over laten, maar toch zullen de imposante beelden naar verwachting bij haast iedereen tot de verbeelding spreken. De Japanse stemmencast wordt geroemd om zijn levendigheid en het verdient dan ook de voorkeur om de originele versie te gaan bekijken met ondertiteling.

Beste filmpreviews (11): Hostel

Titel: Hostel
Regie: Eli Roth
Genre: horror
Tijdsduur: 95 minuten
Verwacht: 2 maart 2006
Acteurs: Jay Hernandez, Derek Richardson, Eythor Gudjonsson, Barbara Nedeljakova, Jan Vlasák, Jana Kaderabkova, Jennifer Lim, Lubomir Bukovy, Jana Havlickova
Officiële website: www.hostelfilm.com

Samenvatting

Hostel vertelt het verhaal van de twee Amerikaanse studenten Paxton (Jay Hernandez) en Josh (Derek Richardson) die aan het backpacken zijn door Europa. Als een collega-reiziger hun vertelt over een paradijs voor Amerikaanse backbackers twijfelen ze geen moment. Eenmaal daar aangekomen gaat het versieren van de dames ze makkelijk af, misschien wel iets te makkelijk?

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 18 februari 2006

De marketingafdeling van Sony Pictures heeft overuren gedraaid om een gigantische hype te creëren rond ‘Hostel’ (2005), de nieuwe film van horror-maker Eli Roth, bekend van zijn -in het genre- goed ontvangen debuut ‘Cabin Fever’ (2002) (waarin hij zelf ook te zien is). Met name de toevoeging “Quentin Tarantino presenteert” moet veel bezoekers naar de bioscoop trekken. Tarantino noemt Roth “de toekomst van horror”.

‘Hostel’ is, als we de PR-mensen van Sony mogen geloven, losjes gebaseerd op een artikel dat op Internet circuleert, waarin voor $ 10.000,= een geladen geweer wordt aangeboden, samen met een persoon die je daarmee mag vermoorden. Dit speelt zich in Thailand af, waar arme mensen die niet meer voor hun gezin kunnen zorgen dit zogenaamd als laatste redmiddel zien.

Vooruit. De producers van (de remake van) ‘The Texas Chainsaw Massacre’ (2003) lopen op het moment dat Roth dit leest rond met het idee een film te maken over backpacking in Oost-Europa. Dat is het enige concept dat ze hebben. Roth stelt voor het Thaise verhaal te integreren in deze setting. Quentin Tarantino wordt geraadpleegd en is enthousiast. Hij adviseert over het script en treedt op als executive producer.

Eli Roth is een groot fan van Koreaanse en Japanse horror. Een van zijn voornaamste inspiratiebronnen is het oeuvre van Takashi Miike, voor wie hij speciaal een rolletje schrijft in ‘Hostel’. Toch moet de film een Europese ‘feel’ krijgen en daarom wordt Milan Chadima aangetrokken als ‘director of photography’, eerder verantwoordelijk voor Terry Gilliam’s sprookje ‘The Brothers Grimm’ (2005). Een van de locaties wordt een in 1915 gebouwd, inmiddels gesloten gekkenhuis in Tsjechië.

Leuk om te vermelden is dat Roth de debuterende acteur Eythor Gudjonsson ontmoet heeft tijdens de promotie van ‘Cabin Fever’. Gudjonsson is vijf jaar marketingdirecteur geweest van Disney op IJsland.

Dan nu de reacties op de film. Een dusdanig gehypete film kan eigenlijk alleen maar tegenvallen en als we de Amerikaanse pers erop nalezen is ‘Hostel’ op dit beginsel geen uitzondering. Natuurlijk, de film is controversieel, maar hij wordt vooral binnen zijn genre beoordeeld en de indruk bestaat toch dat het wat dat betreft nog best extremer kan, maar vooral dat er erg weinig verhaal zit om de smerige stukken heen.

“Controversieel vanwege zijn onnodige, niet onderbouwde uitbuiting van goriteiten” (Film Threat). “Als je op zoek bent naar bloed en gorigheid, dan ben je op de juiste plaats, al duurt het een tijd voordat je er bent. Het substituut is een boel naaktheid. Het geweld is grafisch, afschrikwekkend en gemaakt om te shockeren.” (TheMovieChicks.com).

“Hoewel ‘Hostel’ zeker beter is dan ‘Saw II’ van vorig jaar, is hij uiteindelijk niet erg beangstigend – voornamelijk erg smerig” (Reel.com). “Goed gemaakt, maar in wezen is dit een film die vaart op sadisme zoals de schurken die erin zitten dat doen, en jouw reactie erop hangt voor een groot deel af van hoe je je daarbij voelt” (One Guy’s Opinion).

De toekomst van horror dus? Dat niet. Je weet waarvoor je gaat en je moet ervan houden.

Beste filmpreviews (10): Hooligans


Titel: Hooligans
Regie: Lexi Alexander
Genre: drama, misdaad
Tijdsduur: 109 minuten
Verwacht: 29 september 2005
Acteurs: Elijah Wood, Charlie Hunnam, Claire Forlani, Marc Warren, Leo Gregory, Henry Goodman, Geoff Bell, Rafe Spall, Kieran Bew, Ross McCall, Francis Pope, Christopher Hehir
Officiële website: Yahoo Europe

Samenvatting

Na zijn onrechtvaardige uitsluiting van Harvard vertrekt student journalistiek Matt (Elijah Wood) naar Londen om bij zijn getrouwde zus Shannon (Claire Forlani) in te trekken. Al gauw sluit hij zich aan bij de vriendenkring van Shannon’s schoonbroer Pete (Charlie Hunnam), die de leider is van de Green Street Elite - een van de ruwste groepen "voetbalsupporters" in Londen. Matt wordt al snel ingewerkt in de wereld van deze charismatische hooligans die hem testen op loyaliteit, vriendschap en eer. Maar hij wordt niet door iedereen met open armen ontvangen. Velen onder hen storen zich aan de 'Yank' die zich op hun terrein waagt en vertrouwen noch hem noch zijn besloten verleden. Wanneer een van zijn vijanden verborgen informatie over Matt vindt, wordt een reeks van tragische en gevaarlijke gebeurtenissen in gang gezet.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 18 september 2005

In essentie heeft hooliganism niets met voetbal te maken. Het is algemeen mannelijk ‘clan-gedrag’, een manier van provocatie, intimidatie en oorlogsvoering tussen stoere kerels onderling. Toevallig hebben deze mannen het voetbal gekozen als strijdterrein. Het is dan ook opmerkelijk om te zien dat het enthousiasme voor ‘Hooligans’ (2005), een film die hooliganism als onderwerp heeft, toeneemt naarmate het land van herkomst van de recensent minder op heeft met voetbal.

De BBC, de omroep uit het land waar de film zich afspeelt en waar hooliganism in het verleden een groot maatschappelijk probleem geweest is (Groot-Brittannië), vindt het een prent die “zinloos geweld op obscene wijze verheerlijkt”. Bovendien vindt men Elijah Wood de “minst geloofwaardige hooligan in de geschiedenis van de film” (met name door zijn babyface). BBC verwijst naar ‘The Firm’ (1988) van Alan Clarke voor hen die echt iets willen weten over de oorsprong van voetbalhooliganism.

De Amerikaanse pers is een stuk enthousiaster over de film. Sommigen vinden dat ‘Hooligans’ echt inzicht geeft in hooliganism als verschijnsel horend bij voetbal, al zijn er wel kritische geluiden ten aanzien van het geweld in de film. De Chicago Tribune schrijft bijvoorbeeld: “Dit is ‘Fight Club’ zonder de ironie of het metafysische spel.”

De Duitse regisseuse Lexi Alexander is bekend geworden van de korte boksfilm ‘Johnny Flynton’ (2002). De producenten van ‘Hooligans’ zijn volgens de persmap in het bijzonder onder de indruk geraakt van de manier waarop Alexander in ‘Johnny Flynton’ de boksscènes in beeld heeft gebracht. Stuntcoördinator Pat Johnson (die als stuntman heeft gespeeld in ‘Enter the Dragon’ (1973)), heeft de gevechten gearrangeerd voor zowel ‘Johnny Flynton’ als ‘Hooligans’. Het geknok tussen de hooligans zal dan ook indrukwekkend zijn.

Toch ligt volgens de hoofdrolspelers de nadruk op het familieverhaal van Matt (Elijah Wood) die bij zijn zus (Claire Forlani) gaat wonen in Londen. Volgens Forlani heeft ze gehuild in bijna elke scène die zij gespeeld heeft. Of dat nou zo’n goed teken is…Het riekt ernaar dat de film extreem geweld afwisselt met extreme emoties.

Realisme is wel een belangrijk doel geweest van de regisseuse, want de film is niet alleen op locatie opgenomen in Londen; er is zelfs gefilmd tijdens een echte wedstrijd van West Ham United. De acteurs zijn volgens de overlevering zo opgegaan in de match dat ze op enig moment vergaten dat ze gefilmd werden.

Voor wie geen achtergronden zoekt bij hooliganism is ‘Hooligans’ vast een aantrekkelijke knokfilm met een serieuze ondertoon. Voor hen die dichter bij het voetbal staan zal de film vooral irritaties oproepen en Elijah Wood als hooligan is zelfs voor niet-voetballiefhebbers op zijn zachtst gezegd een beeld waar we even aan moeten wennen.

Beste filmpreviews (9): Fun with Dick and Jane


Titel: Fun with Dick and Jane
Regie: Dean Parisot
Genre: komedie
Tijdsduur: 90 minuten
Verwacht: 9 februari 2006
Acteurs: Jim Carrey, Téa Leoni, Alec Baldwin, Richard Jenkins, Gloria Garayua
Officiële website: www.funwithdickandjane.com

Samenvatting

Dick (Jim Carrey) en Jane (Téa Leoni) zijn verliefd, gelukkig en samen leven zij de typisch Amerikaanse droom. Tot op een dag de droom een ware nachtmerrie wordt. Wanneer het bedrijf waar Dick werkt betrokken raakt bij een beursschandaal wordt hij geconfronteerd met het vooruitzicht om alles in zijn leven te verliezen. Voor Dick en Jane zit er niets anders op dan te bedelen, lenen en te stelen om alles wat ze verliezen terug te krijgen. En dat zorgt voor hilarische momenten.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 17 januari 2006

Een gemiddelde topman van een Amerikaans bedrijf verdient meer dan 400 keer het salaris van een gemiddelde werknemer. Met dit politieke thema in het achterhoofd heeft Jim Carrey een remake geproduceerd van een redelijk ontvangen komedie uit de jaren 70: ‘Fun with Dick and Jane’ (1977), toentertijd met Jane Fonda en George Segal (geen familie). Voor het moderne ‘Fun with Dick and Jane’ (2005) is Dean Parisot aangetrokken als regisseur. Parisot heeft vooral naam gemaakt met de Star Trek parodie ‘Galaxy Quest’ (1999).

Alec Baldwin speelt de baas van Jim Carrey. Baldwin is megarijk, maar meent toch nog een extra’tje van zijn bedrijf te moeten stelen. Hierdoor gaat de firma over de kop, net op het moment dat Carrey een promotie heeft verdiend. De vrouw van Carrey (Téa Leoni) heeft daarvoor haar baan opgezegd met Carrey’s nieuwe salaris in het vooruitzicht. Carrey en Leoni staan aan de grond. Stelend en bedelend bedenken ze wie ze eigenlijk zouden moeten bestelen: de dief Alec Baldwin zelf.

Een komedie met een politieke twist, een moraal over de Amerikaanse consumptiemaatschappij. Het klinkt mooi, maar het is niet helemaal uit de verf gekomen, aldus de Amerikaanse filmpers. “Iedereen die houdt van komedie met een scherp randje zal teleurgesteld zijn over de manier waarop deze film zijn slimme premisse verlaat” (Shadows on the Wall). “Sociaal commentaar wordt vermengd met stompzinnige komedie in deze humorloze update van een stoeipartij tussen George Segal en Jane Fonda uit 1977” (Slant Magazine). “Wisselen tussen niet-intellectuele komedie en puntig politiek commentaar is een gedurfde strategie, maar de combinatie resulteert in een film die dom noch slim genoeg is om uit de verf te komen” (Reel Times).

Jim Carrey is een komisch natuurtalent met een aantal geweldige komedies op zijn naam. Na zijn hilarische rollen in de satirische TV-serie ‘In Living Color’ heeft hij op het witte doek geschitterd in ‘Ace Ventura: Pet Detective’ (1994), ‘The Mask’ (1994), ‘Liar Liar’ (1997) en ‘Bruce Almighty (2003)’. Dat Carrey ook het serieuzere werk aankan heeft hij bewezen in het gitzwarte ‘The Cable Guy’ (1996), het originele ‘The Truman Show’ (1998) en onlangs in het fantastische ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ (2004). Sommige recensenten vinden Carrey’s terugkeer naar (pretentieloze) komedie een teleurstelling in zijn carrière.

Téa Leoni is een gewaardeerde actrice die steeds gecast wordt in bijrollen, bijvoorbeeld in ‘Bad Boys’ (1995), ‘Deep Impact’ (1998) en ‘Jurassic Park III’ (2001). Een Amerikaanse recensent vraagt zich af wanneer er nou eens een Leoni-vehikel wordt geschreven in plaats van het zoveelste Carrey-vehikel, waarin dit keer Téa Leoni het tegen Jim’s komische ‘geweld’ moet opnemen.

Alec Baldwin is aangetrokken als geloofwaardige graaier. Baldwin heeft een beperkt aantal mooie rollen op zijn naam staan: ‘Beetle Juice’ (1998), ‘The Hunt for Red October’ (1990), ‘The Juror’ (1996) en recentelijk een goeie rol naast William H. Macy en Maria Bello in ‘The Cooler’ (2003).

Ondanks dit mooie lijstje namen komt de film dus niet helemaal uit de verf als we de Amerikaanse pers mogen geloven door de verkeerd uitgepakte combinatie van slapstick en politieke satire. Jammer, maar er gaan vast heel wat Carrey-fans toch kijken uit pure nieuwsgierigheid (mijzelf incluis).

Beste filmpreviews (8): Failure to Launch


Titel: Failure to Launch
Regie: Tom Dey
Genre: romantische komedie
Tijdsduur: 97 minuten
Verwacht: 6 april 2006
Acteurs: Matthew McConaughey, Sarah Jessica Parker, Zodey Deschanel, Justin Bartha, Bradley Cooper, Terry Bradshaw, Kathy Bates
Officiële website: www.failuretolaunchmovie.com

Samenvatting

Matthew McConaughey is Tripp, een jongeman van in de dertig die nog steeds bij zijn ouders woont. Steeds weer weet hij een excuus te bedenken om het nest vooral niet te verlaten. Zijn ouders beginnen hier aardig van te balen en al hun pogingen om Tripp de wijde wereld in te sturen falen. Maar dan huren ze de vrouw van Tripps dromen in (Sarah Jessica Parker) om daar verandering in te brengen en hem eindelijk zover te krijgen dat hij de stap zet en op zichzelf gaat wonen. Maar Tripp is niet makkelijk los te weken uit zijn vertrouwde omgeving en het zal haar nog heel wat moeite kosten om dat voor elkaar te krijgen. Sommige mannen hebben nu eenmaal iets meer nodig dan een zetje in de rug.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 16 maart 2006

Achteraf had Paramount Pictures misschien beter een andere titel kunnen bedenken dan ‘Failure to Launch’ (2006), want aangezien de Amerikaanse pers niet enthousiast is over deze film, zijn de voordehandliggende grappen over de titel niet van de lucht: “De titel van de film fungeert meteen als beoordeling” (Christian Science Monitor), “De titel van de film is een ‘self-fulfilling prophecy’” (Seattle Post-Intelligencer). Straks de redenen waarom de rolprent in de ogen van de filmcritici uit de VS niet geslaagd is, eerst wat meer over de makers.

Regisseur Tom Dey is een relatieve nieuwkomer, met slechts twee Hollywood-films op zijn naam: ‘Shanghai Noon’ (2000) (een Disney-western met Jackie Chan en Owen Wilson) en ‘Showtime’ (2002) (redelijk geslaagde misdaadparodie met Robert DeNiro en Eddie Murphy). De schrijvers Tom Astle en Matt Ember hebben voornamelijk geschreven voor televisieseries; zij debuteren als scenaristen van een speelfilm.

Matthew McConaughey is door het blad ‘People’ uitgeroepen tot ‘sexiest man alive’. Tot 2000 heeft McConaughey in zeer diverse films gespeeld, met de rauwe Grisham-verfilming ‘A Time to Kill’ (1996), reli-SF ‘Contact’ (1997) en duikbootfilm ‘U-571’ (2000) als sprekende voorbeelden van diversiteit en acteertalent. Vervolgens is hij voornamelijk gecast voor romantische komedies: ‘The Wedding Planner’ (2001), ‘How to Lose a Guy in Ten Days’ (2003), en nu dus ‘Failure to Launch’. Zijn tegenspeler in laatstgenoemde film is Sarah Jessica Parker, die onlangs een lange filmcarrière in bijrollen toch vooral bekend is van de hitserie ‘Sex and the City’, waarvan onlangs het zevende seizoen is afgerond. Ook noemenswaardig in de cast van ‘Failure to Launch’ is Kathy Bates, een van toneel afkomstige Oscar-winnares (voor haar rol als Annie Wilkes in de Stephen King-verfilming ‘Misery’ (1990)), die verder onder meer te zien is in ‘Dolores Claiborne’ (1995) (opnieuw naar een boek van King), ‘Primary Colors’ (1998) en ‘About Schmidt’ (2002).

Welnu, met zo’n cast moet je toch een aardige film kunnen maken. Jawel, maar dan moet er wel chemie zijn tussen de hoofdrolspelers. En dat is nu net waar het volgens de Amerikaanse pers aan ontbreekt: “een van de weinige romantische komedies uit de geschiedenis waarin de ruzies tussen het stel veel geloofwaardiger zijn dan hun geflirt” (Kalamazoo Gazette), “Waar het ‘Failure to Launch’ aan ontbreekt is de cruciale binding tussen McConaughey en Parker die moet suggereren dat zij inderdaad voor elkaar bestemd zijn [...], meer bewijs dat chemie het enige speciale effect is dat Hollywood nog steeds niet kan creëren” (Philadelphia Daily News). Nog eentje dan, om het af te leren: “Matthew McConaughey en Sarah Jessica Parker zijn twee sympathieke acteurs met absoluut de slechtste smaak in rollen. Door hen beiden in één film te stoppen rolt er gelukkig slechts één slechte film uit, in plaats van twee aparte” (E! Online).

Naast het gebrek aan chemie tussen Parker en McConaughey is het plot een bron van ongenoegen: “De samenvatting van het plot klinkt meer als ‘sick com’ dan als ‘sitcom’: Een vrouwenverslinder krijgt het deksel op de neus wanneer hij verliefd wordt op, in wezen, een prostituee wier diensten worden betaald door zijn ouders die niet het fatsoen hebben hem te vragen uit huis te gaan” (New York Daily News). “Dit is het meest smakeloze idee voor een romantische komedie sinds ‘How to Lose a Guy in Ten Days’, waarin, realiseer ik me, Matthew McConaughey de hoofdrol speelt” (Los Angeles Daily News).

Misschien is de pers wel erg hard, maar als je toch al geen fan bent van romantische komedies kun je deze film zeker laten schieten. Mocht je wel van het genre houden: het blijft voor eigen risico.

Beste filmpreviews (7): Cinderella Man


Titel: Cinderella Man
Regie: Ron Howard
Genre: drama, sport
Tijdsduur: 144 minuten
Verwacht: 15 september 2005
Acteurs: Russell Crowe, Renée Zellweger, Paul Giamatti, Craig Bierko, Paddy Considine, Bruce McGill, David Huband, Connor Price, Ariel Waller, Patrick Louis, Rosemarie De Witt, Linda Kash, Nicholas Campbell, Gene Pryz, Chuck Shamata
Officiële website: www.cinderellamanmovie.com

Samenvatting

De jaren 30, de grote depressie heeft Amerika in zijn macht. De arme beroepsbokser James J. Braddock (Russell Crowe) lijkt, net als de rest van Amerika, zijn dieptepunt bereikt te hebben. Hij pakt alles aan om geld te verdienen voor zijn vrouw (Renée Zellweger) en kinderen. Zijn carrière als bokser lijkt voorbij, maar hij droomt nog altijd van een comeback. Die droom wordt waarheid wanneer hij tegen alle verwachtingen in een wedstrijd tegen een zwaargewicht weet te winnen. Braddock raakt in vorm en ondanks zijn verwondingen wint hij het ene gevecht na het andere. Onder de bijnaam 'Cinderella Man' wordt hij een ware volksheld. Maar is hij ook opgewassen tegen kampioen Max Baer, die erom bekend dat hij twee mannen gedood heeft in de ring?

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 30 juli 2005

Volgens Hollywood.com, een website van de New York Post (een Amerikaanse tabloid met een niet onomstreden journalistiek verleden), ben je bijna anti-Amerikaans als je deze film niet kunt waarderen. ‘Cinderella Man’ (2005) vertelt het waargebeurde verhaal van de afgeschreven broodbokser Jim Braddock die er tijdens de grote depressie van de jaren 30 in geslaagd is meervoudig kampioen zwaargewicht Max Baer in vijftien ronden te verslaan. Het is niet erg om de afloop van de film te verklappen, want iedere Amerikaan is bekend met deze bokslegende. En al ben je dat niet, dan weet je vanaf de eerste minuten van de film dat de antiheld vast een held-in-wording is. “When America was on its knees, he brought us to our feet” - I rest my case.

Boksfilms zijn er in alle soorten en maten. Van ‘Rocky’ (1976) tot ‘Raging Bull’ (1980) tot het recente ‘Million Dollar Baby’ (2004). Amerikanen houden van alle boksfilms, getuige het feit dat ‘Rocky’ drie Oscars heeft gewonnen (waaronder die voor beste film), ‘Raging Bull’ twee en ‘Million Dollar Baby’ vier (inclusief beste film). Terwijl je deze drie films toch moeilijk kwalitatief met elkaar op één lijn kunt zetten. ‘Rocky’ is op zijn hoogst een goed gelukte B-film, ‘Raging Bull’ een rauwe film met DeNiro op zijn hoogtepunt en ‘Million Dollar Baby’ over-the-top sentiment van opa Eastwood. Hoewel ‘Cinderella Man’ qua verhaal de meeste gelijkenis vertoont met ‘Rocky’, voert het sentiment de boventoon. Oscarnominaties zijn hoe dan ook gegarandeerd.

Vakkundig is deze film zeker te noemen. Ron Howard is natuurlijk een enorm ervaren regisseur in het genre emotioneel spektakel; denk alleen al aan ‘Apollo 13’ (1995). Russell Crowe heeft voor zijn rol persoonlijke training gehad van Angelo Dundee, 21 jaar de coach van Mohammed Ali en iemand die Braddock in het echt heeft zien vechten. De prestatie van Crowe wordt alom gewaardeerd omdat hij de bokser als mens zo ontroerend neer weet te zetten. De muziek, die ongetwijfeld op de juiste momenten een steentje bijdraagt aan het ontlokken van een traan, is van veteraan Thomas Newman (‘The Shawshank Redemption’ (1994), ‘The Green Mile’ (1999), ‘Road to Perdition’ (2001), ‘Finding Nemo’ (2003)). (Tussen twee haakjes, mocht je je afvragen waar je de mooie violen uit ‘Need to Feel Loved’ (een hitje voor Reflekt) uit kent, Newman’s score voor ‘Road to Perdition’). Hoewel het verhaal van de hand is van een debutant, Cliff Hollingsworth (maar zoals eerder vermeld gebaseerd op een overbekend waargebeurd verhaal), is het voor het witte doek bewerkt door een zeer ervaren scenarist, Akiva Goldsman, met wie zowel Howard als Crowe al eerder hebben gewerkt bij ‘A Beautiful Mind’ (2001).

Allemaal ingrediënten voor een goede film dus en hoewel de overweldigende meerderheid van de Amerikaanse filmcritici nauwelijks een onvertogen woord heeft, valt op dat de serieuze pers toch zijn vraagtekens heeft bij deze rolprent. De New York Times bijvoorbeeld noemt het een “ouderwetse tranentrekker” die “schaamteloos in het gevlij probeert te komen”. De Chicago Tribune vindt het er ook allemaal erg dik bovenop liggen: “Het eerste half uur duurt langer dan nodig als we worden ingepeperd dat de mensen arm waren, erg arm. Depressief zelfs. Want het was de Depressie”. Anderen erkennen wel dat ‘Cinderella Man’ voorspelbaar is en zelfs ‘corny’, maar ze vinden de film toch iets onweerstaanbaars hebben. Deze tweespalt wordt goed verwoord door de Miami Herald: “Dit is een uiterst voorspelbare, door en door manipulatieve en geweldig voordehandliggende film. Ik zou er geen shot van willen veranderen.”

Je moet het zelf maar gaan bekijken.

Beste filmpreviews (6): Cheaper by the Dozen 2


Titel: Cheaper by the Dozen 2
Regie: Adam Shankman
Genre: komedie
Tijdsduur: 94 minuten
Verwacht: 26 januari 2006
Acteurs: Steve Martin, Bonnie Hunt, Piper Perabo, Tom Welling, Hilary Duff, Kevin Schmidt, Alyson Stoner, Jacob Smith, Forrest Landis, Liliana Mumy, Morgan York, Blake Woodruff, Brent Kinsman, Shane Kinsman, Carmen Electra, Alexander Conti, Jaime King, Taylor Lautner, Eugene Levy, Haylee Wanstall
Officiële website: www.cheaperbythedozen2movie.com

Samenvatting

Tom (Steve Martin) en Kate (Bonnie Hunt) Baker nemen hun gezin van 12 kinderen mee op vakantie naar Lake Winnetka. Daar komen ze de familie Murtaugh tegen. Jimmy Murtaugh (Eugene Levy) is de trotse vader van 8 voor hun leeftijd bijzonder getalenteerde kinderen. De Bakers willen natuurlijk niet achterblijven en gaan de ‘strijd’ aan.

Preview
Oorspronkelijke publicatie: 31 december 2005

Het komt niet vaak voor dat zelfs de Amerikaanse pers zo unaniem is in haar afwijzing van een film als bij ‘Cheaper by the Dozen 2’ (2005). Er zijn drie voorname redenen voor deze diskwalificatie.

Ten eerste zijn sequels in het algemeen problematisch. De opvolgers zijn maar zelden beter dan het origineel. Dit geldt in het bijzonder voor de sequel van een film die in eerste instantie al slecht ontvangen is. ‘Cheaper by the Dozen’ (2003) is een remake van een film uit 1950, gebaseerd op een boek van het echtpaar Gilbreth. Ongeveer een kwart van de Amerikaanse recensenten heeft deze film indertijd een positieve waardering gegeven. Je moet dan van goeden huize komen om een vervolg te maken. Slechts een op de tien critici ziet de sequel wel/ook zitten.

Ten tweede is het script ongeïnspireerd en zelden grappig. Humor is naar de achtergrond gedreven in deze film ten gunste van goedkope slapstick. Meerdere recensenten maken hier melding van: “ijdele pogingen tot over-the-top slapstick” (Hollywood.com), “rommelige mix van flauwe slapstick en oversentimentaliteit” (New York Times), “de film bestaat uit een vermoeiende serie van voorspelbare slapstick momenten” (Internet Reviews).

Ten derde wordt het talent van de hoofdrolspelers volgens enkele filmvolgers niet goed ingezet. Over Steve Martin: “de man die zijn carrière begon als briljante absurdistische komiek heeft zichzelf neergezet als zachte huilerige vader en doet daarbij duizend clichés aan uit de familiefilm” (Movieweb.com). “Er is geen hilariteit; slechts een paar veteranen van de lach die afschuwelijk voorspelbare stappen zetten in deze ongeïnspireerde en onnodige sequel” (Kansas City Star). Eugene Levy heeft goede kritieken gekregen voor zijn rol naast Martin in ‘Bringing Down the House’ (2003), maar in ‘Cheaper by the Dozen 2’ krijgt hij niet de mogelijkheid zijn talenten te etaleren.

Over smaak valt te twisten, maar wie het oeuvre van regisseur Adam Shankman goed bekijkt weet eigenlijk van tevoren genoeg: Jennifer Lopez speelt in zijn mierzoete romcom ‘The Wedding Planner’ (2001) en Vin Diesel maakt zichzelf belachelijk in het Disney-vehikel ‘The Pacifier’ (2005). Tot besluit USA Today: “De contracten werden getekend, de inkt droogde op, iets met de titel ‘Cheaper by the Dozen 2’ werd vastgelegd om klaar te maken voor het vakantieseizoen. En toen was er waarschijnlijk de ‘o-oh’ factor.”